Asmalımescit

başlık

2011-11-10T18:51:00.002+02:00

"inşallah çarpar da kurtulurum bu hayattan" diyerek otomatik kapılı otobüsün basamağında duruyordu genç adam. sakalı birkaç günlüktü. son otobüs boştu. boştu derken bir elin parmakları kadar insan vardı. şoförün beynin siken bıyıklı adam, konfeksiyoncu kız, iki tane bıçkın delikanlı ve at yarışı çalışan göbekli insan, otobüsün demirbaşları gibi oturuyorlardı öylece.

aşağı-yukarı 30 dakika sürdü otobüs yolculuğu. köprülü kavşakları, köprüyü ve kavşakları geçti koca araç ama ben istediğim yerde değildim. istediğim yer diye bir yer var mıydı, onu da bilmiyordum.

çok soğuktu hava. kuru soğuğu severim ama bu ne amına koyim! kendini çok soğuk zannediyor atmosfer. ulan atmosfer, sen bizimle taşak mı geçiyorsun?

neyse, neden bilmiyorum ama karaköy'deyim. namlı duruyor öylece, yanında güllüoğlu. iskeleye gidiyorum. durun sakin olun! vapura falan binmiyorum. ben zaten hiçbir yere gidemiyorum!

bere, yağmurluk, kaban gibi şeyleri üstüne geçirip balığa gelen tahminime göre 43 yaşındaki abiden sigara istiyorum. sigaraya o an başlıyorum. tadını beğenmiyorum, geri bırakıyorum. içi boş sigara mı içilir abi!

evet, nerede kalmıştık? ismail abi demişti ya hani, "o gelecek bir gün gelecek" diye. beklemeyin boşu boşuna çünkü o gemi gelmiyor. siz en iyisi yüzmeyi deneyin.

neşet ertaş olmasaydı biz ne yapardık?

Beşiktaş'ı nasıl bir sezon bekliyor?*

2011-09-12T15:12:00.006+03:00

Beşiktaş’ı nasıl bir sezon bekliyor? Bu beş kelimelik cümle, çok fazla anlama ve üstüne düşünülüp yazılacak şeylere gebe. Hem de geride kalan zamanda oynanan resmi maç sayısının iki olmasına rağmen.

Nereden başlamalı? Transferler en doğrusu sanıyorum. Beşiktaş’ın geçen sezon herkes tarafından yüksek sesle dile getirilen bir “yerli kalitesi” sorunu vardı. Bunu gidermek adına doğru hamleler yapıldı. Trabzonspor’dan Egemen, Adanaspor’dan Ersan, Gençlerbirliği’nden Mustafa Pektemek bu operasyonun en önemlileri gibi duruyor. Bu futbolcuların yanı sıra Rapid Wien’den Veli Kavlak ve Tanju Kayhan ile Bayer Leverkusen’den gelen Burak Kaplan, Süper Lig takımlarının her transfer döneminde yaptıkları gurbetçi vurgununa bir örnek. Bir de “Yeni Tuncay Şanlı” olarak lanse edilen, Tavşanlı Linyit’ten gelen Mehmet Akyüz var.

Bu transferler kaliteyi yükseltti mi, göreceğiz. Şu ana kadar izlediğimiz Beşiktaş’ta, Egemen, Mustafa ve Veli takımı monte edilmiş gibi duruyor. Kamp zamanın övgüyle bahsedilen Tanju Kayhan’ın ismi ise UEFA’ya bildirilmedi. (Ama Atletico Madrid’den gelen Julio Alves ayağının tozuyla listeye üst sıralardan girdi.)

Dış transferde ise geçen sezondan kendi evladı Manuel Fernandes’in bonservisini alan Demirören Yönetimi’nin en doğru işi bu gibi duruyor. (Bebe sakatlandığı için onu sayamadım) Benficalı Sidnei’nin sağlam duruşu göze çarpıyor fakat beş kilo verse rahatlayacak sanki. Beşiktaş’taki “Portekiz yapılanması”nın son ismi Atletico’dan gelen Alves. Kimse ne yaptığını bilmiyor. Schalkeli Edu’ya izninizle girmiyorum bile. Mustafa Pektemek bana göre kendisinin karesini alabilir.

Şike soruşturması, Tayfur Havutçu ve Carvalhal
3 Temmuz’da başlayan şike soruşturması Beşiktaş’ı da vurmuştu. Kazanılan Türkiye Kupası’na kim ne derse desin gölge düşmüştü. Söz konusu İstanbul BB maçı öncesinde şike faaliyetleri yürüttükleri iddia edilen Serdal Adalı ve Tayfur Havutçu tutuklandı. Takımın başına Demirören’in canı ciğeri konumundaki isim olan Jorge Mendes aracılığıyla Carlos Carvalhal geldi. 45 yaşındaki Portekizli’nin (aslında belirtmeye gerek yoktu) Beşiktaş’a gelmeden önce 12 takım çalıştırdığını da not düşelim. Bu bilgiden sonra ne desek laf-u güzaf. Neler yapacağını göreceğiz fakat fazla umut ışığı alamıyor; basın, taraftar ve camia.

Hay bin fon!
Kimsenin duymadığı ve görmediği şeylere alışkın olan Beşiktaşlılar, bu dönemde bir de fon denen ucubeyle tanıştılar. Önce Almeida geldi bu yöntemle. Sonra Almeida’nın fondaki hakları için görüşmelere başlandığı açıklandı. Sonrasını ben takip edemedim çünkü kısa adı KAP, uzun adı ise Kamuyu Aydınlatma Platformu olan şey beni aydınlatmıyor, tam tersi kafamı daha çok karıştırıyor.
Necip, Muhammed ve Atınç’ın haklarının yarısının fona devredilmesi konusu var ki, o ayrı bir yazı olur. Böyle bir şeyi düşünmek bile rezalet.

Nasıl bir sezon geliyor?
Play-off’lu bir lig için hiçbir taraftarın heyecan beslediğini düşünmüyorum. UEFA’da Kara Kartal’ın grubu zor ama yine ikincilik için en büyük aday. Sonrası Allah kerim!
Aslında kapanış için söz yine dönüp dolaşıp “şike” mevzularına gelecek. Ligin büyük bölümünü askerde geçirip oradaki tek eğlencesinin Er Gazinosu’nda Beşikaş maçı izlemek olacağını düşleyen benim, artık böyle bir derdi bulunmuyor. Beşiktaş’ın sağduyulu birçok tarafarının da benim gibi tadı kaçmıştır sanıyorum.

Ya, arkadaşlar, biz acaba bir daha o yolları aynı hevesle yürür müyüz?

*Bu yazı, 8 Eylül 2011'de Eurosport.com Türkiye'de yayınlanmıştır.

Hüzün

2011-06-20T11:16:00.002+03:00

Zor zamanlarda kolayı seçmeyen, yangında ilk kurtarılacak olan Sezen Aksu albümlerine bir yenisi daha eklendi. Albüm, candır. Külliyattaki yerini bulur her albüm.

Benim şimdi bu platformda, her şarkıyı teker teker ele alıp şiir tahlili yaparcasına incelememi beklemediğinizi biliyorum. Şarkılar benim için tamamdır. Ama her albümün bir overdose şarkısı vardır. Bu albümdeki overdose ödülü, "Arkadaş Şarkısını Duyunca" şarkısına gidiyor.

"Bir selam gelince, bir sela verilince" diyor, Sezen ablamız. Vay anasını ya!

Dinleyin!

----------------------------------------------

Benim bir sevgilim var. Belki bu satırları okuyanların çoğu onu tanıyor. Bilmeyenler külliyatın eski sayfalarına geri dönüp baksın, yeter. Çok seviyorum onu. Benim gibi bir adamı iki senedir hayatına dahil etmiş biri o. Galiba dünyanın en iyilerinden. Benim listemde çok yukarıda.

Nefesim yettiği kadar, soluğundan öperim seni umarım.

Sevgiliniz, eğer ki en iyi birkaç arkadaşınızın arasında yer alıyorsa, hayatı fazla sorgulamaya gerek yok.

Bundan gayrısı, mesela benim sahilde malak gibi yatıp bira içmem, laf-u güzaf.

Hepsi bu

2011-05-12T16:23:00.000+03:00

Bana baktığı zaman muzaffer bir komutanı görür gibi oldum. Aslına bakarsanız ben bu yaşıma kadar muzafferi geçtim hiç komutan bile görmemiştim. O bakışlara, o betimlemeyi yakıştırdım sadece, hepsi bu. Geldi yanıma, oturmadı. Hep otururdu oysa ki. Faşist bir sorgu memuru gibi tepemde dikiliyordu. Sokağın lambası, sorgu ışığı oldu.

Etrafta çok fazla ışık kaynağı vardı. Işıklardan sonrası, AK Parti'nin reklamlarının sonundaki kalbimiz kadar tertemiz bir sayfayı andırıyordu. Ak görünüyordu ama sonu kapkaraydı bu gecenin. Sigara uzattı, oralı bile olmadım. "Boş sigara içmezdin" dedim, benden daha fazla oralı bile olmadı, ama yanıma oturdu.

Anlattı, anlattı ve anlatmayı kesti. Gün ağarmıştı. Yaklaşık sekiz senedir günün ilk otobüsü olan 500t geçti önümüzden, hemen arkasında poğaçacı. "İster misin?", diye sormadan üç tane aldım. Çok sıcaktı mamuller. Çok uzaklaşmadan üç tane daha aldım. Hiç sormadan, üç tanesini önüne çekti.

Ve, o da gelmişti. 'Varoş' olarak anılan aşağı mahallenin en güzel kızı... Yanımdaki ona hastaydı, ben onunla ilgili hayal bile kurmamıştım. Sekreterdi bir yerde. Mahallenin statüsü en yüksek kızıydı. Akranlarının ulaştığı en yüksek mertebe, konfeksiyon atölyesinde ustabaşı olmaktı. Ustabaşı olmaları için elbet bir başa oturmaları gerekirdi, o da farklı bir mevzu.

Çok uzaktı işi ve günün ilk otobüsünden hemen sonra kalkan belediye otobüsüne bindi. ilk otobüsün, özel halk otobüsü olmasına hep içerlenmişti, küfür ederdi, içinden. Bir de, onlar gibi konfeksiyoncu olmayan kızların bakışını görünce küfür ederdi, dışından. 24 yaşındaydı ve 24 yaşında ölecekti. Son ütücü olan abisinin bali çekip, bol bol cigaralık yuvarladığı bir gecede, odasına girdiğinde anlamıştı tecavüzün kaçınılmaz olduğunu. O, hiçbir şeyden zevk almadığı için, kaçınılmayan tecavüzden zevk alması gerektiğinden de haberi yoktu, direndi. Direndi, abisi daha da direndi. Gözü dönmüştü orospu çocuğunun, öldürdü kardeşini, evdeki ütüyle kafasına çok vurdu. Milyon tane böceği bir kerede öldürebilecek darbeden yaklaşık 18 tekrar yaptı. Öldürdü.

Aşağı yukarı 30 yaşındaydı yanımdaki adam. Halı sahada yapılan akşam maçına çağrılan, kısa futbol kariyerinde sürekli defans oynayan, maçta ortam gerilince, "Hadi beyler, yarın iş var" diyen bir adam gibiydi fiziği; 'hafif' toplu. Topluydu ama topun fazla oyunda olmadığı bölgelerdeydi sürekli.

Karısı terk edeli üç mevsim geride kalmıştı. Parkta yatıyor, ne yeyip, ne içtiği hakkında kimsenin fikir yürütemiyordu ama kimse onu öksürürken bile görmemişti. Aşağı yukarı 89 kiloydu, parkta ölü bulunduğu zaman. Esnafın dediğine göre, tinerciler öldürmüştü. Para çıkar umuduyla bıçaklamışlardı, 30 yaşında ve 89 kilo olan adamı. Çok iyi İngilizce konuşurdu, ama kimse onu İngilizce konuşurken görmemişti. Genelde, bilinmeyen bir dilde ıslık çalmayı tercih etti, kimine göre uzun, kimine göre kısa, annelere göre, "daha gencecik", babalara göre, "askerlik çağı geride kalmış", adam.

Mutfağa geldim. Peynir sapsarıydı çünkü iki haftadır üstü açıktı. Cabrio beyaz peynirdi artık o. Diğerlerinden bir farkı vardı. Sekreter kız ya da aşağı yukarı 89 kilo olan adam gibi.

Hepsi bu.

Baraka

2011-04-10T09:35:00.002+03:00

Büfenin hemen yanında, tahtadan bir barakası vardı, adamın. Çocukluğum inşaatlarda geçtiği için tahta kapılara alışkındım. Tahtaların eski, kilidinin yeni olduğu renklerinden belliydi. Barakanın önünde her zaman olan şeyler; köpekler, kediler, boş bira şişeleri, damacana, eski salça konservesinin içinde bir çiçeğin kökü, ofis koltuğu ve yanında çok eski iki kişilik bir koltuk, sanki viran olmuş bir şehrin ürünleri gibi, yıllardır dokunulmamış gibi orada duruyordu.

Kapıyı açınca, değişik renkteki bir kedi birisini bekliyormuş gibi hemen attı kendini dışarı. Baraka bomboştu. Saat 10'du ve bu işte bir yanlışlık vardı. Üç senedir bu saatte o adam hep barakasının içinde ya da hemen dışındaki kırmızı sekreter koltuğunda oturuyordu. Dışarıda görmeyince içeridedir sanıyordum, yanılmışım.

Adam, Urfalıydı. Biraları yüklenip soluğu yanında aldığım bir gece söylemişti Urfalı olduğunu. Sesi yanıktı. "Nice bu hasret-i dildar ile giryan olayım, yanayım ateşi aşkın ile büryan olayım" diye bir uzun hava 'çığırmıştı', bundan bir-iki hafta önce. Dediğim gibi, sesi gerçekten yanıktı.

Bir akşam yine beraber otururken, (o gece erken gitmiş Kemal) ışıkları yanan şehre bakarken şöyle demişti: "Şuraya bak delikanlı, ne kadar da güzel gözüküyor. Gören de orada oturanların hiçbir derdi yok zanneder." Dediklerini anlamıştım. Belki de bundan seviyordu beni. Çevresinde it-kopuk tayfasından çok insan vardı.

Barakası 1+1 ev gibiydi adeta. Kafamı sağa çevirip onu gördüğüm zaman uyuyor sanmıştım. Aydın'da anneannemlerin köyündeki kahvenin sandalyesi gibi bir şeyde oturuyordu. Duvarında Rıza'nın muzaffer bir komutan gibi kaptanlık bandını taktığı Beşiktaş'ın takım fotoğrafı duruyordu. Çayında azcık içmişti, çatalında peynir taneleri daha kurumamıştı... Öleli fazla olmamıştı. Dışarıdaki kediler ve köpeklerin öylece yatmasından anlamalıydım ama öleceği hiç aklıma gelmezdi.

Urfalıydı ve mertti, ölen adam.

Dört kolluya bindiği zaman bütün kahve toplanıp omuz verdi. Herkes onu iyi bilirdi, yüksek sesle de beyan etti cemaat. Hoca okudu arkasından fatihasını. Dua bilmediğim için açtım ellerimi, Türkçe söyledim bütün iyi dileklerimi. Yoksa, bu evreni yaratan Allah, Türkçe bilmez mi?

Sevilay Demirci

2011-03-29T11:30:00.005+03:00

Dün, Yeşilçam Ödülleri'nin dördüncüsü gerçekleşti. Av Mevsimi, Kosmos ve Çoğunluk ekseninde geçen ödüllerde, Selim Demirdelen hocamın Kavşak'ı da iki ödülle geceyi kapattı.

Ödül töreninin başında bir goygoy merasimi vardı. Festival komitesi başkanı çıkıyor, belediye başkanını övüyor. Başkan, valiyi... Vali, bakanı... Sonra hepsi birden öbür bakanı. Bildiğin tren kafası...

Kendilerine eleştiri gelince bile 32 dişi arz-ı endam eyleyerek sırıtan protokol konukları, 'Çoğunluk'un gazabına uğradı ancak değişen bir şey oldu: Yine güldüler!

Çoğunluk'un Önder Çakar ile beraber yapımcısı olan Sevilay Demirci, çok güzel bir konuşma yaptı. Günün değil ayların hatta yılların anlam ve önemine binaen. Tam bu sırada, Ömür Gedik hanım, Twitter'dan "ödül töreninde siyasete ne gerek var" gibilerinden bir şey zırvaladı. Bir sinema yazarının söylemesi en abes şeylerden biridir bu. Hiç mi Oscar izlememiş bu yazar?

Sevilay Demirci, basılmamış kitaptan girdi, Ahmet Şık ve Nedim Şener'den çıktı. Dediği her şeye imza atılır.

Sinema ve siyaset her zaman iç içedir. Ayrı düşünülemez!

Not: Sevilay Demirci, Yaşamın Kıyısında'da da oynamıştı. Nurgül Yeşilçay'a hapishanede tüküren devrimci abla olarak anımsayabilirsiniz kendisini.

Kış

2011-03-28T11:08:00.004+03:00

Kış geride kalmış, 'hava sıcak ama, tam hasta olma zamanı abi' dönemine girilmişti. Dışarıda hafif bir rüzgar. Belli ki akşam daha serin yapacak. Herkesin yüzü gülüyordu.

Köprünün üstünde her zamanki duran balıkçılar. Karda, kıyamette bile Unkapanı Köprüsü'nde bir-iki tanesini görüp şaşırıyordum. Baharın ya da yalancı baharın gelişiyle köprüde olta atacak yer kalmamıştı.

Olta atanları görünce aklıma ufak tekneyle yazlıkta dört kişi balığa çıktığımız günler geliyordu. Biz, teknenin dört köşesine dağılmış dört kafadar, o misinaları her seferinde birbirine karıştırırken onlar nasıl oluyor da oltaları karıştırmıyordu? Bu sorunun cevabını haftanın en az beş gün, en az 10 kere üstünden geçtiğim köprüden geçerken düşünüyordum.

Kışın geride kalması, yarimin en sevdiği mevsim ikilisi olan bahar-yaz döneminin gelmesi demektir. Güzel yüzüne vuran güneş sayesinde kahverengi gözleri daha da bir kahveye benziyordu. Kahve tohumu sanki. Hani, Starbucks'ta kahve alırken her zaman gözünüze takılan ve ağzınıza alıp ısırmayı denediğiniz sert kahve tohumu. Aynı öyle...

Kış geride kaldı. Hava bazen soğuk ama kış geride kaldı. Biatlon ve Alp Disiplini sporlarında da sezon bitti. İşe girmeden, henüz staj dönemindeyken, ilk kış sporu haberi yaptığım zaman şunu duymuştum: "Hafta sonları izle, çok seversin." Gerçekten de öyle oldu. Kış sporları bağımlılık yaratıyormuş. Kimine izlemesi eziyet olabilir ama, biatlondaki heyecan, birçok sporu geride bırakabilir fakat bir futbol değil. Albert Camus ne demişti? "Ahlaka dair ne biliyorsam bunu futbola borçluyum. Çünkü top, hep beklemediğim köşeden geldi" Evet, Camus kaleciydi. Tıpkı, Ernesto Che Guevara gibi.

Yanındaki pisuvarda birisi varken çişini yapamayanların blogu Asmalımescit, tez zamanda görüşmeyi umar.

Kafa nereye, biz oraya

2011-01-15T10:05:00.003+02:00

Evet dostlar... Şunu belirtmeliyim ki: Zeki Demirkubuz’un çekeceği Yeraltından Notlar filminde, Engin Günaydın’a bonus olarak Sırrı Süreyya Önder abimizin de oynayacak olması benim için yeter, artar bile. Film, Antalya’ya yetişebilir.

Ama, konumuz bu değil. Sinemayı çok abartmamak lazım. Güzel konusu olan herkes film çekebilir.

Evet, konumuz (hâlâ konuyu düşünüyorum) Fenerbahçe’nin Türkiye Kupası’ndaki basiretsizliği deyip işin içinden çıkabilir, buraya da uzun bir yazı döşeyebilirdim. Ama böyle yapmayacağım. Kolayı seçmeyeceğim zor zamanda.

Sevgili dostlar... Değerli Asmalımescit sakinleri;

Bu lanet içkiyi yasaklama, insanlara kafasını yaşatmama zihniyetiyle nereye varacağız?

Ulan, ben alkolü bırakıyorum desem, babamla aram bozulur. Yatağıma rakı koyar, evden çıkarken montumun cebine fanatik hipodrom ya da puanlı at yarışı bültenine sarılı Kırmızı Tuborg bırakır.

Dertliyiz dostlar... Geçen gün yazlıktan bir abimiz “Lan biz şimdi 88(çook eski yıllarda bizim abilerimiz ve ablalarımız yan sitenin sahiline bu ismi koymuşlar. Sebebi ise, orada duran çöp kutusunun üstünde 88 yazması)‘de bira içemeyecek miyiz?” dediği andan beri uykusuz günler geçiriyorum.

Bir de, benimle bütün yazları bekleyecek bir sevgilimin olmasını bilmek kadar güzel bir şey yok!

Otobüs son durağa gelince inmek için düğmeye basmayanların yegane sığınağı Asmalımescit, saygılarını sunar, yapılan iddaa kuponlarının tutmasını diler.

Ya sonra?

2010-12-25T09:40:00.002+02:00

Evet, ne diyorduk? Dört doğru pas %90 goldür. Değişmez!

Bir yıl daha geride kalıyor. Ne oldu geçen sene?

Çok şey oldu, çok şey değişti, çok şeyin akıbeti belli değil. Ama hep benimle olanlar da var. Yarim mesela. İnsanın sevgilisi, en iyi arkadaşlarından birisi de oluyorsa hayat o kadar da kötü değil demektir dostlar.

Okul bitti, iş hayatına başladık, emekçi olduk.

Planlarım doğru gitseydi şu an şu postu yazamayacaktım. Çünkü, TSK’nın bir neferi olarak 81 il + Kıbrıs ihtimaliyle, daha önce belki de hiç görmediğim bir şehirde, hayatım boyunca karşılaşmayacağım insanlarla aynı masada, aynı koğuşta, aynı havayı soluyor olabilirdim. Bu ihtimalleri bir süreliğine erteleyip iş hayatına iyi bir başlangıç yaptığımı söyleyebilirim. En azından doğru bir başlangıç...

2010 yılında beni en çok etkileyen film Inception oldu abi.

Yan pisuvarda birisi varken çişini yapamayanların blogu Asmalımescit, hepinize iyi seneler diler.

Bu kadar.

Semtin Takımı: FC United

2010-11-24T19:16:00.007+02:00

tr.eurosport.com'daki şu Eric Cantona haberini okuyunca insanoğlu için bellek denen şeyin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım. Serbest çağrışım ile aklıma ilk olarak Looking for Eric (Hayata Çalım At) filmi geldi. Manchester United taraftarı olan bir postane işçisinin Eric Cantona ve Manchester United sevgisini anlatıyor film. İngiliz futbol kültürünün maç öncesi olmazı olan pub buluşmalarında ise bir FC United gerçeği ‘işçi sınıfının yönetmeni’ olarak bilinen Ken Loach tarafından bizlere sunuluyor.

Malcom Glazer, ManU’yu satın alınca devrim sinerjisi ile ortaya çıkan FC United, 2005 yılında kuruldu. Takımın başında Karl Marginson var. Maçlarını 11,840 kişilik Gigg Lane’de oynuyorlar. Bilet fiyatları ise maçın önemine göre belirlenmemiş. Herhangi bir maçı yetişkinler 8 sterlin, 18 yaşından küçükler ise 2 sterlin ödeyerek izleyebiliyor.

Kuzey Batı Şehirler Ligi’nde iki yıl üst üste şampiyon olduktan sonra üç senedir Kuzey Premier Ligi’nde yer alan FC United’ın bu seneki hedefi FA Cup! Ama kupayı kaldırmak değil. Beşinci tura yükselen Manchester temsilcisinin amacı şehrin bir diğer takımı olan Manchester United ile eşleşmek.

Looking For Eric’deki FC United taraftarı, Ken Loach’ın ağzından endüstriyel futbola selamını çakıp bol küfürle ManU’lu dostlarına, “Bir erkek, karısını değiştirebilir, arabasını, dinini değiştirebilir ama tuttuğu takımı asla değiştiremez” demişti. Çünkü o, kendisi gibi işçi olan arkadaşlarının FC United’ı tutmaları gerektiğine inanıyordu.

FC United şimdi, Şubat’ta başlayacak olan FA Cup üçüncü tur maçlarını bekliyor. Ligde 22. Sıradalar. Ama yukarıyla arasında pek puan farkı yok. Puan durumuna bakınca ilginç bir şey göze çarpıyor. Takım, ‘devrimci’ ruhuna uyacak bir şekilde ligde beraberliği olmayan tek ekip hüviyetinde. Ya hep, ya hiç diyorlar.

Sinema ve endüstriyel futbola değinmişken Dar Alanda Kısa Paslaşmalar’daki Esnafspor’a selam göndermeden bu yazının eksik kalacağına inanıyorum. Ne diyordu filmin sonunda Torba Suat (Erkan Can)? “Hayat futbola fena halde benzer. Ne kadar yetenekli olursanız olun, iyi bir takımınız yoksa kaybederseniz… Unutmayın; 4 doğru pas %90 goldür.”

Bu iyi geldi

2010-10-31T17:41:00.000+02:00

Hara

2010-10-16T11:56:00.002+03:00

Bundan 2-3 yıl önceye denk geliyor hayatı sorgulamayı bıraktığım zaman.

Bir dost meclisinde tanıştığım, Rus Dili ve Edebiyatı bölümünde okuyan bir kız arkadaşımıza sormuştum "Dostoyevski'yi yedin, yuttun di mi?" diye. Kız, "Yok, hiç okumadım" demişti. 3. sınıfta okuyordu, okulu bitmemişti ama beni bitirmişti. O an her şey durmuştu. Elimde bir kadeh iki buzlu viski vardı. Shot yapıp yenisini doldurması için Kerem'e vermiştim. Gecenin sonunda 12. kattan aşağı kusmuştum. Çok fazla yara aldığım bir geceydi. Hâlâ izlerini taşıyorum.

Hayatı sorgulamaya da gerek yoktu aslında.

Gençliğin verdiği heyecanla girişmiştik bir işe. Sonra, elimizde bir bok olmadığının farkına vardığım zaman, Nevizade'de karides güveç yerken buldum kendimi. Çok güzel yapıyordu namussuzlar. Tereyağı tam kıvamındaydı. O zamanlar diyet yapıyordum ve "Abi, kepek ekmek var mı ya sizde?" şeklinde hayatımın en aptal, en gereksiz, en cevabı belli olan sorusunu sormuştum. Cevap vermemişti, gide gele göz aşinalığından tanışık olduğumuz hafif kilolu abi. Canı sağ olsun. Adını şimdi hatırlayamadığım yerin birası da ucuzdu.

Geçen günlerde sevdiceğimle Nevizade'den geçerken İhsan'ı gördüm. İhsan, Nevizade'nin sonuna doğru sağda kalan güzel bir sosyal tesistir. Bar, restaurant gibi sıfatlar orası için çok yavan kalır. Duvarlarında alabildiğine Türk filmi afişi vardı. Vardı diyorum çünkü İhsan da değişmiş. Endüstriyel futboldan sonra karşımıza çıkan 'endüstriyel gece hayatı'nın çarkları İhsan'ı da almıştı yanına. İhsan değişmiş, tadı kaçmış. Nerede sadece rengi değişsin diye votkanın üstüne bir parmak vişne suyu koyduğumuz yer? Nerede bahis yapıp Ntv Spor'dan canlı skor takip ettiğimiz İhsan?

Bütün keyfim kaçtı ulan, gidiyorum ben.

Köprüden önceki son çıkışa bilerek girmeyenlerin blogu Asmalımescit, hepinize selam eder.

Gündoğdu

2010-09-19T10:38:00.003+03:00

Beşiktaş'ım yense ne olur, yenmese ne olur?

Biz ona umut bağlamışız.

Karşılık beklemeden yakmışız aramızdaki köprüleri.

O bize el vermese de, biz yapışırız dört elle O'na.

Anlıyor musun?

Terk etmez sevdan bizi.

Asit kafası

2010-08-24T18:40:00.004+03:00

Yaklaşık 3 senedir olduğu gibi eve dönerken yine cebimde sadece yol parası belki bonus olarak teselli iddaa kuponu yapacak kadar minimum bir meblağ vardı. Cepte ne varsa onunla eğlenmeyi gençlik yıllarımın başında Pub Yuvadır blogunun yaratıcısının yanında staj yaparak öğrenmiştim. İdmanlıydım hani. Güneş, bir deveyi bile usandıracak kadar yakıyordu. Ramazanın gelişiyle dilencilerin ajitasyon cümleleri daha vurucu geliyordu kimi insanlara...

Eve geldiğim zaman iTunes'da arabesk tınıları yükseliyordu. Camın önünde birkaç kuş. Onlara da güzel gelmiş tabii ki arabesk. Hakan Taşıyan'dan, Müslüm Gürses'e, Orhan Baba'dan, Güllü'ye kadar uzanan bir yelpaze açmışım, serinletiyorum kuşları.

Bu yaz İstanbul'u bekliyoruz dostlar. Doğuda Çekmeköy, batıda Silivri'ye gittim en uzak.

Kırmızı Tuborg için. İyi kafa yapıyor.

Aşık olun bir de, o daha güzel kafa yapıyor.

Haziran'ın 6'sı.

2010-06-06T10:08:00.002+03:00

"Köşeyi döndüm ve güneşin bütün ışınları yüzüme doğru harekete geçmişti.'' Neden böyle başladım bilmiyorum. Sadece geçen gün blog'u düşününce aklıma bu satırlar gelmişti.

Ben blog'a ara verdiğimden beri neler oldu neler... Bursa şampiyon oldu. Baykal ıskartaya çıktı. 1 Mayıs Taksim'de kutlandı. Ülkemde şehitler gün be gün artıyor, İsrail dünyayı aptal yerine koymaya devam ediyor, hâlâ!

Kılıçdaroğlu geldi bir de başımıza. Umudumuz oldu, babam şerefine açtı büyük rakısını, biz de pay çıkarttık kendimize bir dubleyle. Çıktı uzun yürüyüşüne Gandi Kemal, ve durmasın, yürüyedursun... Güneşin zaptı yakın amk!

Çok şey değişti ama sevgim değişmedi. Terk etmedi sevdan beni... 11 Haziran'da ömrümün en huzurlu, ömrümün en uzun, ömrümün en kısa yolunda 1 seneyi tamamlıyorum. Ve sonrası için umut dolu ufacık yüreğim.

Okul bitiyor galiba. Yarın takım elbiseyle bitirme projesinin sunumu yapılacak. Sonrası tufan.

Ajda Pekkan, Rihanna'dan daha güzel değilse ben de bırakırım bu işi.

Ekşi dergisi vardı hatırlar mısınız? 12 sayı çıkmıştı. Arşiv merakım olmamasına rağmen onları saklamıştım. Bu ara onları okuyorum nokta

Tuna Kiremitçi de ayrıldı Vatan'dan, geçti Cumhuriyet'e. Oradan da ayrılmış, geçmiş Kelebek ekine. Ben buraya yazmadığım süre zarfında kendisiyle pakt imzaladık. Varşova Pakt'ını bile kıskandırır bizimkisi. Bütün saf duygularımla okuyorum artık kendisini.

Bu ülke bitmiş kardeşim. Kafa patlatmayın boşu boşuna. Bizim saatlerce konuşmamış, çıkar yolu aramamız ve dahası sadece laf-u güzaf!!!

11 Haziran'da Dünya Kupası başlıyor. Bu turnuva Meksika'yı tutuyorum. Geçen turnuvada da tutmuştum ama haksız bir şekilde elenmişlerdi Arjantin'e. Vuvuzelalarımız hazır, apartmandan kovulma pahasına da olsa üfleyeceğiz onları kadim dostum Metin'le.

Fairuz Derin Bulut dinleyin, Erkan Oğur ve Gotan Project de dinleyin ama. Sıla'yı da unutmayın, vallahi gönül koyarım.

Bir de burası var: http://twitter.com/cemmmo

Eyvallah.

keşke

2010-04-29T08:38:00.004+03:00

eşdeğeriyle yanyana yürürken
cehennem sokağında birey olmak,
ve en inceldikten sonra
ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.

saat beş nalburları pencerelerden
madeni paralar gösteriyorlar,
yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Emek!

2010-04-05T09:32:00.002+03:00

çok yürüyorduk istiklal caddesinde ve sinemayı da seviyorduk ikimiz de. festival dışında da emek'te film izlemek istiyordu yüreklerimiz. bambaşkaydı oranın havası. koltukları, upuzun tavanı, yer gösterici 'emek'çilerin giyindiği ceket, salonun önündeki eski sinema gösterim aleti...

en son angelopoulos'un zamanın tozu filmini izlemiştik sevdiceğimle orada. ne de sevmiştik filmi. o ayrı bir konu...

emek'i yıkmak istiyorlarmış. hem de o caddenin havasını değiştirecek olan alışveriş merkezi yüzünden. allah belanızı versin! dokunmayın ulan emek sinemamıza! çekin pis, para hırsıyla, rant kaygısıyla, nemalanma düşüncesiyle beyinlerinizin komut verdiği o ellerinizi!

onlarca, yüzlerce anı ne olacak? bunu düşünmüyor mu insanlar? sadece emek'te olmak için film sayılarımı çoğaltırdım. ama güzeldi emek ya. türk filmleri orada gösterilirdi. mesela; reha erdem'in hayat var filmi. 2. sırada izlemiş ve boynum 2 gün tutulmuştu. ama biz sinemayı seviyorduk. yapacak bir şey yoktu.

balkondaydık zamanın tozu'nda... elini tutuyordum. elini en çok tutmak istediğim yerlerin birindeydik sadece. ve burası emek sinemasıydı.

geçen seneydi... cemal şan'ın ali'nin sekiz günü filminden çıktığımızda, okuldan pek sevdiğim perihan hocamla almıştık biralarımızı ve yudumluyorduk sinema camiasının önemli isimleriyle. cemal şan gelmişti yanımıza. hemen arkamızda ufuk bayraktar ve vildan atasever... bitmesin istemiştim o bira.

asmalımescit'te eğlence için, ayakta bira içmek mi? emek'te, bir film çıkışında filmi tartışarak bira içmek mi?

cevabı biliyorsunuz...

emek yıkılmasın!

http://www.emeksinemasiniyasatalim.org/

iki

2010-03-24T10:04:00.008+02:00

iki kalp arasında en kısa yol:

birbirine uzanmış ve zaman zaman

ancak parmak uçlarıyla değebilen

iki kol.

merdivenlerin oraya koşuyorum,

beklemek gövde kazanması zamanın;

çok erken gelmişim seni bulamıyorum,

bir şeyin provası yapılıyor sanki.

kuşlar toplanmış göçüyorlar

keşke yalnız bunun için sevseydim seni

çok tuhaf günlük-202

2010-03-23T08:19:00.002+02:00

bahar güzel, bahar çok güzel ama güneş benim odama doğuyor sanki ve ben, uyanıyorum sabahın köründe.

*festival filmleri tamamdır. beş şehir, bornova bornova, bal, hücre 211, özgürlük, kontrol limitleri ve kötü polis... herkese iyi seyirler.

*tez için baba gibi kitaplar aldım. şu çekimler bitince geri dönüyorum ona. nisan, sinema dolu geçecek.

*trt'nin radyo binasının önündeki bembeyaz çiçekler açmış, dalları bir rüya kadar beyaz olan ağaç: senin sayende anladım baharın gelişini.

*yazmaya ara verince eskisi gibi yazamıyor insan. ara ara yazacağım.

*bursaspor şampiyon olacak galiba. cuma günü belediye'yi de yenerlerse, %60-65 olarak görüyorum şanslarını. türk futbolunda bir devrim olur ve biz bunu canlı yaşarız. tıpkı messi'nin her maçını izlediğimiz gibi. anlatırız torunlarımıza artık...

*kavga etmeyin, birbirinizi kırmayın dostlar. sadece sevişin.

kısa

2010-03-12T21:01:00.002+02:00

öyle bir film izlemek istiyorum ki, hem içinde futbol olsun hem de boş film olsun diyorsanız 'looking for eric' filmini izleyin. izleyin de görün takım ruhu nasıl oluyormuş.

kafanızı dağıtmak istiyorsanız 'up in the air' izleyin.

absürd senaryolu bir film izlemek istiyorsanız film festivalini bekleyin ve onur ünlü'nün 'beş şehir' filmini izleyin. ayrıca 'bal' ve 'bornova bornova' filmlerini de listenize alın.

yarın festival kitapçıkları çıkıyor. edinmeyi unutmayın.

*sabahları uyandığınızda sevgiliniz yanınızda ise ve size güzel gözlerle bakıyorsa, hayatta bazı şeyler iyi gidiyor demektir.

can

2010-02-28T18:11:00.003+02:00

seneler geçsin, sen beni bil, ben seni bileyim istiyorum.
benim olduğu kadar dostlarının,
dostlarının olduğu kadar benim ol istiyorum.
nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp anlatalım.
yaşayalım ki, öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı.
birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız.
paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız.
öyle ki, yalnız sıkılmak sıkmalı bizi.
güzel günlerimizi, evimizde bir şişe şarap ve pijamalarımızla kutlamalıyız.
ya da bazen dostlarla ucuz biralar içerek...
böylece yaşamalıyız işte.
sonra çocuğumuz olmalı,
düşünsene senin ve benim olan bir canlı.
geceleri ağladıkça sırayla susturmalıyız.
sen arada mızıkçılık yapmalısın ve ben söylenerek almalıyım sıranı.
yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım, söylenerek yumurta kırmalısın.
hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız.
zaman su gibi akıp giderken, her şey yaşanmış bir hayatımız olmalı.
her şeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden mutlu da olsa, kötü de olsa, yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı.
saçlara düşünce aklar, ya da gidince aklar, çocukları güvence altına alıp gitmeli bu şehirden.
kavgasız, her sabah cinayetle uyanılmayan, sessiz bir yere gitmeliyiz.
geceleri balkonda denizi seyredip, sandalyelerimizde sallanmalıyız.
eve gelip benden kahve istemelisin.
çocuklar gelmeli ziyaretimize, geçmişteki hareketli günlerimizi anımsamalıyız.
öyle sevmelisin ki beni bu yazdıklarım korkutmamalı seni.
tebessümler açtırmalı yüzünde.
birgün bu hayatı bırakıp giderken, sadece mutluluk olmalı yüzümüzde.
birbirimizi sevmenin gururu olmalı her şeyde...

böyle yazmış can yücel. ben böyle bir şey yazamazdım belki ama düşündüğüm şeyler bu kelimelerin ta kendisi...

doğum günün kutlu olsun canım benim. o kadar içten söylüyorum ki bu 'canım benim'i, bir tek sen anlarsın bunu...

Vancouver 2010

2010-02-19T14:14:00.005+02:00

keyfinize bakın ve spordan bir an bile ayrı kalmayın.

1-0-2

2010-02-17T14:59:00.004+02:00

köşeyi dönmemle çarpışmamız bir oldu. elindeki bütün defterler yere düşmüştü. bu sinematografik görüntünün gerçekleşmesi en muhtemel yer olan yeşilçam sokaktaydık.

defterleri kaldırdım. sadece defter yoktu. anayasa ve üzerinde cmk yazan ufak ama işlevleri büyük kitapçıkları da vardı. ve ben onları da koca cüssemle devirmiştim.

özür diledim. kibardı ve gözleriyle kabul etti.

çok kibardı ve ben ona aşık olmuştum.

çok güzeldi ve ben ona aşık olmuştum.

------------------------------------------

böyle bir rüya görmedim. sadece uydurdum. ama görseydim de o rüyanın başrol oyuncusu belli.

bu dünyada uğruna bir şeyler yapacak kaç şey var? çok az...

aile, birkaç kadim dost ve sevgilim.

Beko

2010-02-09T13:50:00.005+02:00

sarı fırtına metin sağ kanattan süzülüyordu. adımları fuleliydi ve peşine iki adamı takmıştı. kapalı tribünü hipodromun bariyerleri sayarsak, bariyer dibini kimse bırakmayan turbo gibi gidiyordu metin.

çizgiye 1-2 metre kala ortasını kesti. gazi kupasının bitişine 50 metre kala, yanında hiçbir rakibi olmayan bir atın jokeyi nasıl zaferi erken kutlamak için yükseliyorsa ben de öyle yükselmiştim.

sonra ne olduğunu anlamadan top kornere çıktı. kadir ve recep geride bekliyordu. ulvi ve gökhan ise çıkmışlardı gol aramaya. top toplayıcı çocuk topu korner bayrağının yakınlarına doğru bırakmıştı. rıza yavaş adımlarla korneri atmaya gidiyordu. korneri atmadan önce pazubandını düzeltti.

rıza kesti ortayı. feyyaz ön direğe doğru koşu yapmıştı. topun onu aşacağını sezip hareketime başlamıştım. gökhan umudunu kesmiş gibi defansa geri dönmeye başlıyordu. recep en gerideydi, kadir biraz daha ilerisinde. şifo yayın üstündeydi. metin de hemen onun yanında.

penaltı noktasının orada yükseldim ve kafayı vurdum. top üst direğe çarpıp içeri girdi.

tam o sırada uyandım. elimi istem dışı olarak kafama götürdüm. azıcık kan olmuştu elim. başımı sağa çevirdim ve dolabı gördüm. normalde ayaklarımın dibinde olan dolaba, metin'in ortasından sonra ters dönüp ayaklarım değil kafam yanaşmıştı.

yatakta doğruldum. rıza'yı, şifo'yu, büyük ve küçük metin'i, ulvi'yi, gökhan'ı, recep'i ve bütün takımı düşündüm. çizgili beko formayı da düşündüm.

sonra yatağıma girip huzurla uyudum.

hepsi bu.

kariyer planlaması 101

2010-02-07T23:37:00.004+02:00

cumartesi günü, yıllar sonra okul dışında bir sınava girdim. sevgili aceto'nun blogunda afişe ettiği ''spor iletişim sertifika programı" sınavında idim.

sevgilimin hazırladığı mis gibi kahvaltıyı yedikten sonra yollara düştüm. kadir has'taydı sınav ve okulu çok beğendim.

sınavlarda pek stres yapmam. bu sınav da öyle oldu. genel kültür soruları ve dil bilgisi soruları bolca vardı sınavda. paragraf sorularını da özlediği fark ettim ayrıca.

sınavın sonunda da güzel bir yazı yazdım. birçok yazı konusu arasında ben lineker'in o meşhur sözünü seçtim ve çocukluk yıllarımdan, bugünüme kadar bir pasaj sundum.

program koordinatörü bağış erten bu arada. sınav bittikten sonra kapıda ayaküstü sohbet ettik.

-geçmiş olsun.

-sağolun...

-nasıldı sorular?

-güzeldi, fena geçmedi sınav. umarım görüşürüz.

-inşallah.

evet, inşallah. kariyerim için güzel bir başlangıç olabilir.

2010-02-03T20:13:00.001+02:00

olmaz...

hayat güzel...

2010-01-30T10:01:00.001+02:00

her şey yolunda sanırım. ya da elimdekilerle son derece mutlu oluyorum artık. kafamda birkaç plan var. onlar da gerçekleşirse tadından yenmez.

her şey 'daha da' çok güzel olacak...

2010-01-19T10:15:00.000+02:00

gereksinim

2010-01-16T23:46:00.006+02:00

wax poetic'in bütün albümlerini indirip mutlu mutlu dinliyorken, bir blogu açayım dedim ve okuduğunuz üzere açtım.

ilerlerleyen yıllarda güzel bir yerlerde olmayı herkes istiyordur. herkesin istediği gibi ben de istiyorum. en çok da kendi paramı kazanmak istiyorum artık. bu ve bunun gibi gereksinimleri eskiden duyunca güler geçerdim. ama içinde olunca pek güldürmüyormuş insanı.

insanın eline para geçmemesinden daha az kötü bir durum varsa o da, eline ne kadar para geçtiğini bilmemesidir. hiçbir plan yapamaz, hiçbir şey için önceden hareket edemez. her işi son anda olur. çünkü o son anda ya paran vardır, ya da yoktur.

paradan bahsettim diye kapitalist biri olduğumu düşünüyorsanız hemen alt ve f4 tuşlarına aynı anda basın. bir daha da gözüm görmesin buralarda sizi. kapitalist değilim. sadece ihtiyaçlarımı karşılamak istiyorum.

maslow diye bir adam var. kendisi amerikalı. psikolog. üniversite 1. sınıfta kendisiyle tanışmıştım. gereksinimler(bazı yerlerde ihtiyaçlar diye de geçer) hiyerarşisi diye bir teorisi var kendisinin. bakalım neler varmış:

Fizyolojik gereksinimler
Güvenlik gereksinimi
Ait olma gereksinimi
Sevgi, sevecenlik gereksinimi
Saygınlık gereksinimi
Kendini gerçekleştirme gereksinimi

1. maddeye çoğu insan sahiptir. 2. ve 3. madde de uyar çoğuna. 4. madde tamamen çevreye bağlıdır. piramidin ortasında sevgi vardır. ama sevgiden bir sonra yani 5. maddede saygınlık ortaya çıkar ve bu maddenin fakiri çok insan vardır.

6. madde ise piramidin en tepesinde yer alır ve en önemlisidir. kendini gerçekleştirme gereksinimini yaşamış bir insan bence olmuş bir insandır.

okulu bitirerek bu yoldaki ilk adımımı atmak istiyorum. vatan borcumu ödeyip, kendi paramı kazanmak istiyorum. özetlemek gerekirse; kendimi gerçekleştirmek istiyorum ve bunun için kafamda bir çok şey var. gözümde ise lüks olarak çok az şey var.

siz siz olun kendinizi gerçekleştirmek için elinizden gelen her şeyi yapın.

durum

2010-01-13T12:13:00.002+02:00

sıradan bir öğrenciyim. tünel starbucks'ta ders çalışmaya okulumun bitmesine 5 ay kala başladım.

tünel starbucks güruhu vardır, bilir misiniz? kızlı erkekli, sadece kızlı ve sadece erkekli gruplar. çoğunun elinde ders notları.

biraz daha yaşları büyük abiler ve ablalar vardır. mesela 2 gün önce tam kapının orada oturan bir çift. masalarında alabildiğine ekonomi dergisi.

iki masanın birinde laptop. her masada iphone ya da blackberry.

iş çıkışları yer bulamazsınız orada. her masa doludur kağıtlarla.

en son gittiğimde yaşamın kıyısında filminin başrol oyuncusunu der spiegel okurken görmüştüm. ben ise hemen yan masasında sofistler ve socrastes'i çalışıyordum.

bir çocuk o oyuncu adamın yanına gidip almanca bir şeyi çevirmesini istedi.

ama kimse bana gelip socrates'i sormadı.

saçmalıyorum.

beni okumaktan vazgeçmeyin.

vay anasını ya

2010-01-07T00:06:00.000+02:00

patrik berger bile futbolu bırakmış. ben hala okuyorum. 5 ay sonra jübilemi yapıyorum. bütün ilim irfan yuvalarına selam ederim.

Asmalımescit yıl sonu değerlendirme toplantısı

2009-12-30T22:50:00.003+02:00

Ocak: yalnız başlayan ve "herhalde bu sene de böyle geçer" düşüncesiyle başlanılan yılın ilk ayı. istanbul'da kış namına sadece soğuk vardı. aylar sonra sürecek yağmurun henüz esamesi okunmuyordu. 104,5 kiloydum.

Şubat: haziran ayında 'sevgilim' olacak insanla aramız iyi gibiydi. itiraf ediyorum; msn'e onun için giriyordum, blogu onun için yazıyordum. istanbul çok soğuk.

Mart: zor bir aydı. fairuz derin bulut konseri bu ayın en önemli olayıydı. haziran'da 'sevgilim' olacak insanla aramız fena değildi. onun için umudumu hiç kaybetmemiştim.

Nisan: hava yağmurlu... mart ayının atlatmanın yolları belliydi. altan'la az görüşmek ve haziran'da 'sevgilim' olacak insanla az görüşmek... ama ikisi de imkansızdı.

Mayıs: beşiktaş şampiyon oldu. şampiyonluk kutlaması olduğu gün asmalımescit'te bezgin bi hane'de oturuyorduk. masada yine altan var. tam karşımda bir sonraki ay 'sevgilim' olacak güzel bayan. hemen yanında janset, cansu ya da cansuku. ellerinde blackberry :)

Haziran: beklenen ay gelmişti. aylar sürecek ve içimde hiç kaybolmayacak güneş doğmuştu içime artık. tüm yurtta kutlamalar olmuştu. heh bir de, 4. sınıfa geçmiştim artık.

Temmuz: ntvmsnbc'de staj. bu ayın en güzel olayı: sevgilimin hin baykuş metin'le işbirliği yapıp kanyon'da bana sürpriz yapmasıdır. ayrıcaaaa, ablam nişanlanmıştı.

Ağustos: haziran'da hayatıma giren insanı çok sevdiğimi, ondan çok uzakta kalınca daha iyi anlıyorum. genelde yazlıktayım ama bodrum'da...

Eylül: sevgilimi hava alanında karşılıyorum. dünyanın en güzel aşk filminin, en can alıcı öpüşmesini gerçekleştiriyorduk. hayat çok güzeldi ama okula kayıt gecikmişti ve sinirler gergindi.

Ekim: filmekimi, zamanın tozu... çok güzel uyuyorum, çoook. haziran'da sevgilim olan kız var ya, hepsi onun yüzünden. güzel olan her şeyde o var zaten.

Kasım: sevgilim 5 aydır hayatımda. aşk; dünyadaki bir kişinin diğer kalanından daha önemli olmasıydı di mi? ben de tam öyle diyordum.

Aralık: 23 yaşına girdim. sevgilim 6 aydır yanımda. dünyanın en güzel tiramisu'sunu yiyorum, sevgilim yanımda. pizza yiyorum, sevgilim yanımda. uyuyorum, burnu omzumda. yarın yeni yıla gireceğiz ve o yine benim yanımda olacak. seni çok ama çok seviyorum. sana, bana, bize iyi seneler olsun...

mutlu yıllar sevgili arkadaşlar. ne istiyorsanız en maksimum seviyede gerçekleşsin o dileğiniz.

bu video da size gelsin..

04.31

2009-12-29T04:30:00.002+02:00

yeni yıla girerken umutlar nerede?

nerede bıraktım onları?

bulamıyorum ve çok yorgunum.

''hüseyin attan düşmüş, sahra-i kerbela'ya''

2009-12-26T23:03:00.001+02:00

bu ağıtı duyunca çevremdekilerin neden derin bir off çektiklerini şimdi daha iyi anlıyorum.

esaslı film

2009-12-26T16:57:00.001+02:00

duyuru

2009-12-20T10:05:00.002+02:00

20 aralık 2008-20 aralık 2009

bugün bloga başlayalı 1 sene oluyor. hatırlıyorum başladığım günü. cumartesiydi ve altan'la telefonda konuşmuştuk. sonra laptopu alıp yatağın üstüne atmıştım kendimi. ne yazacağımı bilmiyordum. ama o zaman bir blog varsa bunun benim kafamdaki tek göstergesi altan idi. ilk yazıyı ona yazmak lazımdı. öyle de oldu.

ilk ay öyle karmaşa ile geçti. ne yazacağımı hiç mi hiç bilmiyordum.

ne olduysa ocak'tan sonra oldu zaten. çünkü ''o'' girdi hayatıma.

ocak geçti, şubat geçti, mart geçti...

ben o'na uzaktan baka baka geçti bu blogun sayfaları.

çok güzeldi o günler.

ama o çok güzel günler, aklıma dahi gelmeyecek güzel günlerin habercisiydi.

nisan, mayıs...

ve haziran!

ne olduysa birden oldu. bloga yazıldı her şey. köprüden önce olan son çıkış gibi...

hesap edilmeden ve sonunda ne olacak korkusu olmadan yansıtıldı bütün duygular.

sonra hayatıma bir güneş doğdu.

aralık ayının bu soğuk sabahında bile var o güneş hayatımda.

güneşli günlerde daha çok belli ediyor kendini o güneş hayatımda.

aylardır tahmin edemeyeceğim kadar mutluyum.

sevgi ne güzel şeymiş.

ne güzel şey hatırlamak seni.

herhangi bir arnavut kaldırımda, gördüğüm her kitapta, istiklal'deki tramvayda...

güzel bir yazı görünce, çirkin bir yazı görünce, aslında bütün yazılar sanki seni yazıyor gibi gelince.

ah sevgilim, ne güzel şey seni hiç aklımdan çıkarmadan her an hatırlamak.

güzel, yaşanması gereken duygular bunlar.

hayatın sonuna kadar sizinle olacakmış gibi ya da yarın kıyamet kopacak da dünyanın sonu gelecekmiş gibi yaşayın duygularınızı.

hem kimse bilmesin. hem cümle alem duysun.

bu şehirde herkesin bir aşk hikayesi vardır illaki.

ama en önemli fark ne biliyor musunuz?

kelimeler.

kullanılan kelimelerdir en güzel fark.

iyi ki varsın.

*beni bu bloga sokan ve hayatımın en güzel hislerimi yaşamama önayak olan pub yuvadır'a kucak dolusu sevgiler.

kur masayı geliyorum

2009-12-19T16:26:00.000+02:00

çal goran çal

2009-12-09T16:55:00.001+02:00

anı

2009-12-08T17:06:00.005+02:00

sene 2003.

beşiktaş'ın 100. yılında takım dolu dizgin. bizim çok kemik bir maç grubumuz var. maçları arda cafe'de izliyoruz. sadece maç izlenen, hafta sonları nişan ve kına gecelerine kiralanan cafelerden biri arda cafe.

maç grubumuz çok geniş. babam da her maç bizimle. maç günleri direkt arda cafe'de buluşuyoruz. alexis bizimle, şu an kıbrıs'ta vatani görevini yapan ercan bizimle, altan ara sıra uğruyor, süleyman abi hep yanımızda...

erteleme maçı vardı o sene. diyarbakır-beşiktaş. çarşamba günüydü, net hatırlıyorum. arda cafe'de ilk kez gömlek, kravat, pantolon, ceket kombinasyonuyla yer alacaktım.

hafta içi olduğu için arda cafe'nin kemik beşiktaş kadrosu yerini almıştı. ekstra insanlar yoktu.

''çay içen var mı, çay?'' sorusu her maçın sözüydü. gol değildi, çay içen var mı, çay'dı hep günün sözü.

maçları izleyenler arasında bir tane diyarbakır taraftarı vardı. oturduğumuz semtte mardin ve diyarbakırlı yurttaşlar yadsınamayacak kadar çoktu.

malumunuz beşiktaş'ın seneki tek yenilgisi bu maça aitti. saffet akbaş golü atınca diyarbakırlı arkadaş ayağa kalktı, sevinçten.

arkadan bir iki çatlak ses geldi. gole sevinmesini çok görmüşlerdi. genç arkasına dönüp tepki gösterdi ve bu tatsız olay, yüksek sesiyle şu cümleyi söyleyen babamın şu cümlesiyle son buldu:

''sevin oğlum sevin, sevinmek senin de hakkın''

*bu anektodu hatırlatan alexis'e gelsin bu yazı.

şarkının adresi belli.

2009-12-05T02:28:00.002+02:00

ani bir kararla bloga ara veren sevdiceğime gelsin bu şarkı. o yazmazsa ben neden yazayım ki?

kendisi bloga geri dönene kadar asmalımescit platformunda sadece şarkılar çalacaktır. yazıya yer verilmeyecektir.

ah ulan ah

2009-12-02T18:58:00.002+02:00

kayıdı yapan kişi sesi kısıyor ama siz son ses dinleyin!

eskilerden...

2009-11-30T20:49:00.001+02:00

dchetin'e teşükkürler.

moleskine

2009-11-30T18:16:00.004+02:00

benim bir sevgilim var ve ben ona olan sevgimi ancak 100.000 tane moleskine'e yazarak anlatabilirim.

belki de 1.000.000?

ama bir tanesi bana hediye edildi ve ben ona en güzel cümleleri yazmak için uğraşacağım.

yine yetmeyecek biliyorum çünkü bu sevgi bambaşka bir şey.

eğer ki.

2009-11-26T23:00:00.004+02:00

gökyüzünden dünyaya
muhakkaktan rüyaya
temize çektim bizim için
bir bir sil baştan her şeyi
hafif müzik dinleyelim mi bu akşam
ki yarın hafif meşrep olalım
ki yarın kolay olsun

vega'nın bu şarkısını yazdığıma bakmayın siz.

eğer ki siz aşıksanız bütün şarkılar size yazılmıştır.

her kitabın karakteri sizin sevgilinizdir.

her şarkının nakaratı, her şiirin mısrası...

eğer ki bütün ağrılarınız bir dudağın sizin yanağınıza değmesiyle son buluyorsa

siz de aşıksınız demektir.

hayalleriniz hiç bitmiyorsa,

gerçekleriniz ise hayallerinizi etkilemiyorsa ve

siz hayal-gerçek işinin içinden çıkıyorsanız

aşıksınız demektir.

en güzel koku tişörtünüze sinen kokuku ise

en güzel bakış sizi severken baktığı gibiyse

en güzel filmin başrolünde o

en güzel albümün ilk şarkısı o ise

siz de aşıksınız demektir.

biri çıkıyor ve sizin aşk hakkındaki görüşlerinizi tepe taklak yapıyorsa ve

bu sizi aşka inandırıyorsa

aşıksınız demektir.

ders dinlerken, otobüste otururken, yanınızda olmadığı zamanlarda bile

yanınızda hissediyorsanız onu

siz zaten aşıksınızdır.

aşk hakkında yazılan şeylerin üstüne sünger çekip

sizin ve aşık olduğunuz kişinin doğrultusunda yaşıyorsanız aşkı

siz bu hayatı çok doğru yaşıyorsunuz demektir.

çok yaşayın ve sevdiğiniz de görsün çok yaşadığınızı.

bütün duyduğunuz şeyleri sevgilinize bağlıyorsanız

her lafı ona getiriyorsanız

siz de benim gibi aşıksınız demektir.

bela

2009-11-24T18:52:00.002+02:00

öğretmenler gününde öğrencisinin getirdiği bir adet gülü almayıp, eve geri yollayan bir kişi insan değildir ki öğretmen olabilsin.

allah senin belanı versin demeye de dilim varmıyor ama içimden geçeni allah biliyor zaten.

bugün asansördeki o kızı görünce çok kötü oldum. daha ilkokula gidiyormuş.

umarım bu günü unutur ve öğrencilik hayatı bugünden sonra daha güzel olur.

değme felek

2009-11-21T02:08:00.003+02:00

-peki nasıl bir kız bu saadet?

-atölyenin en güzel kızıdır saadet, overlok yapar. arada düşürürse de kral'da istek yapardı, yine bizim veyso için...

başka semtin çocukları'nı geçen senenin takvimine sığdıramamıştım nedense. film festivali zamanı niyetlendim ama galası olduğu için bilet bulamamıştım. kısmet bu geceye imiş.

alevi-sünni konusu eksenli bir askerlik filmi aslında bir şey olmuş bu yapıt. başrol karakterleri alevi, arka roller sünni.

askerliği kağıt üstünde bitmiş ama kafasında bitirememiş iki tane adam var filmde ve bunlar önemli katarsis noktası gibi sunuluyor bizlere.

film genel olarak gazi mahallesi'nde geçiyor. istanbul'da alevi kelimesi ile beraber telaffuz edilen bir semttir orası.

alevi başrol oyuncuları olunca müzikler de o yönde olmuş. ' değme felek ' (ki bunu filmde bülent inal söyler) ve 'ötme bülbül ötme şen değil bağım' gibi iki önemli alevi türküsü filmde yer almış. filmin müziklerini cem yıldız yapmış. çok iyi!

son olarak diyeceğim şudur: bu tarz filmlere şans verin. türk sineması çok iyi yolda!

lütfen!

2009-11-19T23:30:00.003+02:00

şu formanın, şu ayakkabının güzelliğine bakar mısınız?

futbola sarkık libero anlayışı geri dönsün. beckenbauer'i her gün anmaya devam edelim.

23.06

2009-11-16T23:06:00.002+02:00

az önce aynaya baktım ve kıl yumağına dönmüş birini gördüm.

saçım, sakalım birbirine girmiş.

hiç sevmedim bu gece kendimi.

kar yağsın

2009-11-11T18:47:00.002+02:00

güneş

2009-11-11T10:30:00.005+02:00

blogundaki profil fotoğrafında veliefendi hipodromunda çekilmiş bir fotoğraf olabilir. hatta bu beni birçok kişiye duygusuz biri gibi lanse ettirebilir.

ama ben duygusal biriyim.

uzun boylu olmam ve sürekli sakallı olmam, duygusuzum imajı sağlayabilir kimilerine.

ama O anladı beni.

dışımla içim ayrı gibi duruyor ama biz her yere beraber gidiyoruz.

keşke senin kadar yazıya dökebilsem hissettiklerimi.

seni çok seviyorum sevgilim.

sevgilim gibi seviyorum. bazen yıllardır yanımda olan kadim bir dost gibi.

bazen annem gibi seviyorum.

ya aslına bakacak olursak, ben bizi çok seviyorum.

iyi ki varsın ve 5 aydır her anımda benimlesin.

üzüldüğüm zaman bile.

sevindiğimiz zamanlarda bile.

yürüyoruz düş bahçelerinde ve o düş bahçeleri hiç bitmeyecek.

sadece güneşi göreceğiz sonunda.

suç neydi, ceza neydi?

2009-11-10T22:15:00.003+02:00

sonuna kadar solcu bir gelenekte doğdum. belli bir yaşa kadar çevremdeki herkesi halk partili sandım.

bu kalp seni unutur mu dizisini izlerken çok etkilendim.

ve şunu düşündüm: solcu ya da sağcı kim olursa olsun, inandıkları uğruna bu ülkede bedel ödeyen, işkence gören, yıllarca içerde yatan, ölen, sakat kalan insanlara saygı duymamız gerekiyor.

çoğumuzun aklına gelmeyenleri onlar sonuna kadar yaşamışlar.

belki de insanları çok sevmişler de bunun için bu kadar şey olmuş.

içeriden çıkan birine sormuştum: ''neden içeri girdin?''

''biz çok inanmıştık'' dedi.

sustum.

kahvaltı öncesi notu

2009-11-08T09:44:00.002+02:00

okudum, okudum ve okudum.

öptüm, öptüm ve öptüm, elinin değdiği o kitabı.

ah sevgilim, ne güzel şey hatırlamak seni.

hatta, ne güzel şey seni hiç unutmamak sevgilim.

tweet ya da cik cik cik

2009-11-05T21:20:00.008+02:00

tez konum belirlendi.

sevgilimin vizeleri yarın bitiyor.

yarın içki içme zamanıdır. -çok güleceğiz-

beşiktaş kötü, varsın daha kötü olsun.

alexis hala kırtasiyede fotokopi çektiriyor.

altan tekstil devi oldu.

üstad yuvasını kurdu.

kerem sınav tarihleri yaklaştıkça okulda daha çok görülüyor.

metin emlakçı oldu, komisyon kovalıyor.

kadim dostum oğul ise maraton.com.tr'de editörlüğünün keyfini çıkartıyor, bulunduğu düzene her gün küfür ediyor.

kış geldi.

yarın kıskanmak geliyor.

kasım'da aşk başkadır klişesini yapmayanların, aşkın her saniye ve ay gözetmeksizin güzel olduğuna inananların blogu asmalımescit, ellerinizin başka bir çift elle ısınacağı bir kış diler.

don't panic

2009-11-01T14:00:00.005+02:00

2 gündür ev, sadece iddaa oynamak için dışarı adım atmak, kış geldi, hatta bildiğin kış geldi, alışveriş gerek, ntvspor iyi kanal, lig tv için salona gitmek, tek maçtan yatmak, twitter üzerinden eğlenmek, beni twitter'dan takip edenlere ben de yoldaş diyeceğim, sevgilinin sınav dönemi, hepsi güzel geçsin.

keyifsiz pazar kahvaltıları.

keyifsiz gazete okuma dakikaları.

oray eğin'in şahin k'nın ardından medyum memiş'i konuk etmesi.

okan bayülgen'in berbat konukları. umudumuz bu gece olan medya arkası.

tez konusu için sinema kitapları okumak. -elimdekileri daha önce okumuştum daha önce halbuki-

roger ljung vardı, ne oldu ona?

markus munch vardı bir de kadim dostum altan? unuttun mu yoksa?

keyifsiz pazar kahvaltısı.

beşiktaş wolfsburg'u yener mi acaba?

akşam mangal yakar mıyız acaba?

sevgisiz hayat nasıl olurdu acaba?

aşık olmadan nasıl yaşıyor insanlar acaba?

anlayamadım bir türlü.

anadilimiz aşk mı bizim acaba?

zamanın tozu

2009-10-30T10:30:00.007+02:00

bir gün sevgilimin filmekimi film listesinin bulunduğu-o şeyin adı neyse işte- şeyin arasında gördüğüm zamanın tozu filminin gala biletlerini, canım sevgilimin ne kadar düşünceli olduğuna dair düşüncem daha bir perçinlenmişti.

yaşayan efsane theo angelopoulos'un son filmi zamanın tozu'nu, istanbul film festivalinde izleyecektim, fakat, filmin negatiflerinden kaynaklanan bir sorun yüzünden gösterimi iptal

olmuştu.

filmekimi kapsamında film geldi ve biz de izledik.

film bir yumru gibi oturdu boğazıma. baba angelopoulos, kurgusuyla, konusuyla, müzikleriyle(eleni karaindrou) yani bir filmde olması gereken her şeyi en güzel biçimde kullanarak bizleri yine mahvetti.

düşündürdü, sorgulattı.

aşkı, anne-oğul sevgisini, kuşak farklarının sevgiyle nasıl aşılabileceğini ve daha nice duyguyu tattırdı bize.

anne ve oğul'un sisler arasındaki sarılma sahnesi ise müthişti.

angelopolus filmleri için hep şunu söylerim: herhangi bir planı print screen alıp duvarınıza asabilirsiniz. zaten her plan bir tablo gibidir.

birkaç tane inanılmaz güzel planlar vardı ve ben bunları görünce ''offff, vay vay vay'' gibi sesler çıkarttım, sevgilimi de bu yaralayıcı filmi izlerken güldürmeyi başardım.

ölmeden önce bu filmi kesin izleyin sevgili dostlar.

* * *

zaman hızla geçiyor. bazı anlar oluyor ki, hiç zaman geçsin istemiyorum.

her geçen gün birbirimize bir şeyler ilave ediyoruz.

her geçen gün sevginin önemini daha iyi anlıyoruz.

her geçen gün ellerin ellerimi, daha bir güvenle ve aşkla himayesi altına alıyor.

her geçen gün ben seni daha çok seviyorum...

zamanın tozu hep üstümüzde kalsın ve kimse üfleyip dağıtmasın üstümüzdeki tozları.

biz onlarla çok mutluyuz.

hayat ne garip, futbolcular filan..

2009-10-21T11:23:00.005+03:00

saçlarımda tek tük beyazlar çıkmaya başladı.

nedved futbolu bıraktı.

guardiola barcelona'nın, leonardo milan'ın, dan petrescu unirea'nın başında teknik direktör.

zola west ham'ın başında.

henrik larsson futbolu bıraktı.

ertuğrul sağlam 3. takımının başında teknik direktörlük yapıyor.

bülent korkmaz bakü'de.

sergen, mustafa doğan, oktay derelioğlu yorumcu oldular.

antonio conte atalanta'nın başında.

tayfur havutçu yıllardır kulübede, antrenör olarak.

laurent blanc bordeaux'ın başında çok başarılı.

thuram vardı, o da futbolu bırakmış.

sinisa mihajlovic faşistti, solcu bologna takımına gitti. başarısız sonuçlardan sonra kovuldu.

yok yok, yaşlanıyor insan.

*bu yazıyı dün gece şampiyonlar ligi özetlerini izlerken romen takımı unirea'nın başında olan dan petrescu'yu gördükten sonra yazmam gerekiyordu.

paşama bakar mısınız?

2009-10-20T23:47:00.001+03:00

altın portakal

2009-10-20T11:05:00.002+03:00

bir altın portakal daha geride kaldı. çok gitmek istiyordum ama olmadı. okuldan giden samimi bir arkadaşımla dün uzun bir sohbet gerçekleştirdik ve gidemediğime daha çok üzüldüm.

geçen sene 'pazar: bir ticaret masalı' filminin yerine bu sene 'bornova bornova' filmi koyulmuştu. yani kimsenin pek adını anmadığı filmlere verilen ödüller bu sene de devam etti. 'pazar: bir ticaret masalı' filmi en iyi film ödülünü aldıktan sonra vizyona girdi ama ne kadar izlendi bilmiyorum açıkçası.

hemen bir google araştırmasıyla buldum ve bahsi geçen filmin '2008 yılının en kötü ilk gün gişesi' başarısı(!)na vakıf olduğunu gördüm. kopya başına 24 kişi izlemiş filmi.

ama bu film türk sinemasının en büyük festivalinde en iyi film ödülünü '3 maymun' filmini geride bırakarak almamış mıydı? bu sorular geçen sene çok soruldu.

gelelim bu seneye. 'bornova bornova' filminin yönetmeni gazeteci ece temelkuran'ın kardeşi inan temelkuran. filmi henüz izleme fırsatı bulamadı birçoğumuz. ama bu film jüri tarafından her ödül verilişinde fazla beğeni sözleriyle ödülüne kavuştu. filmi izlemeden pek yorum yapmak istemiyorum tabii ki. mamafih bu jüriye 'konuşulanların dışında bir filme ödül verin' mi deniyor acaba?

diğer en iyi film ise reha erdem'in 'kosmos'u. fragmanından belliydi bu filmin sağlam ödüller alacağı ve 'kıskanmak' ile ödüllere baş koyacağı. ama 'kıskanmak' sadece nergis öztürk'ün filmi izleyen herkesin dediği gibi ''olağanüstü'' performansıyla ödül alıp istanbul'a döndü.

kosmos filmi şüphem yok çok zekice ve ince ayrıntılarla bezenmiş bir reha erdem filmidir. en iyi erkek oyuncu ödülünü alacağını düşünüyordum hatta. ama yine 'bornova bornova' çıktı karşımıza.

'kıskanmak' sadece kadın oyuncusunun performansı ile ödül aldı. ben ve çevremdeki çoğu kişi zeki demirkubuz'a duygusal bakıyor olabiliriz. ama filmi izleyen herkes 'kıskanmak' filmini favori değil favori oğlu favori belirlemesi, ''acaba bu filmleri sadece jüri mi doğru izliyor'' düşüncesini getiriyor akıllara.

gelelim fragmanında benim çok çok sevdiğim ahmet kaya'nın beni vur şarkısının geçtiği onur ünlü'nün 'beş şehir' filmi. festivalde olan arkadaşım filmi hiç beğenmemiş. ama ben bir filmin içinde beni vur şarkısı gidiyorsa gider izlerim. sinema eğitimi aldım (almaya da devam ediyorum) ama nihayetinde duygusal bir izleyiciyim. ayrıca onur ünlü'nün kafasının çok farklı şekilde çalıştığına inanıyorum. izleyince bir daha yazarız.

yazı daha fazla dağılmadan toplayalım.

jürinin bu sene 'bornova bornova' filminde haklı mı haksız mı olduğu, zeki demirkubuz'un en iyi yönetmen dalında adının herkes tarafından zikredilip ödül alamaması ve 'kosmos'un, reha erdem'in jüri başkanı erden kıral tarafından her sahneye çıktığı zaman goygoylanmasını, bu filmleri izledikten sonra bir kere daha yazacağım.

ayrıca ben neden bu son paragrafı yazdım bilmiyorum. sanki hürriyet, cumhuriyet, radikal, vatan gibi bir gazetenin köşe yazarıyım. ben kaç kişinin umrundayım yahu.

sinema işte.

jean luc godard'ın dediği gibi: ''sinema, gerçeğin saniyenin 24 katıyla çarpılmış halidir ve her sahne yalandır.''

sinema hayatımıza birebir benzeyebilir ama asla gerçek değildir. kurmacanın en büyüğüdür.

uzak ihtimal

2009-10-18T23:28:00.003+03:00

hayat ertelemeye gelmiyor.

ertelemediğim hisleri hatırlattı bu film bana.

kıymetini bir kere daha anladım hayatımda olanların.

sevginin...

yastayız

2009-10-16T13:34:00.002+03:00

http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?tarih=11.11.2007&Newsid=265036&Categoryid=4&wid=141

tuna kiremitçi en sonunda 'nokta'yı koydu.

elveda.

starbucks akıllı ol!!!

2009-10-15T19:06:00.005+03:00

bundan 2-3 ay önce metro city starbucks'ta ablamı beklerken adımın galip olarak yazılması ve sevgilimin güpgüzel(pekiştirmeye bak be) adını boça diye yazılması...

starbucks, bana bak koçum; okulumda güzide bir şuben olabilir ama bu tarz aptal isim şaşırma eylemleriniz devam ederse, değişik yollara başvurabilirim.

chai tea latte ve white chocalate mocha içen insanlarız biz. mini çavdarlı hindi, brownie cheesecake vb. yiyecekleri de severek tüketiriz. ama olmuyor bu hareketle. galip ne, boça ne be!!!

kahve camiasına son bir uyarımda nişantaşı cafe nero'ya: ayağınızı denk alın!

pub yuvadır

2009-10-10T21:32:00.008+03:00

1 sene olmuş. daha dün gibi geliyor, facebook'tan ''beni okuyun lan'' dediği zaman.

yayla cami

firüzağa

çağdaş börek

altın fıçı

metin abi

üstad

alexis

paşa

yenibosna sosyal tesisleri

asmalımescit

kaşar ekmek

kırmızı tuborg

zeytinyağlılar

uzun efes bardağı

damla pub

cepteki son parayla akbil

müslüm gürses

fairuz derin bulut

dostluk

vefa

altan olmasaydı, ben blog yazmazdım. ben blog yazmasam dodo'yu tanımazdım. dodo'yu tanımasam aşk nedir bilmezdim.

işte hepsi bu.

imf ve işçiler

2009-10-07T19:22:00.005+03:00

''gençlik yıllarımda komünisttim.''

bu söz imf başkanı dominique strauss-kahn'a ait. kendisi güzel dönmüş, bugünkü mevkisine bakarsak.

adı geçmişken söyleyeyim dedim; imf başkanına ayakkabı atılıyor. giderek araplaşıyoruz. tepkilerimiz bile onlara benziyor. korkutuyor bu beni.

bütün ülkelerin korkulu rüyası imf'nin yani paranın başında. gerçi bu imf'ye pek kızamıyorum ben. adamlar en basit şekliyle 'ekonominiz düzgün olsun ve bizim kucağımıza düşmeyin. düşerseniz geçmiş olsun' diyor.

istanbul'da keşmekeş ortamı bugün itibariyle sona erer umarım.

yapılan toplantılar büyük şirketlerin istikbali ve güveni, krizden nasıl daha az zarar alırlar gibi düşünceler çerçevesinde yapılıyor.

işçileri kim düşünüyor?

basın açıklaması için sendikalara ya da isimleri her neyse işte o gruplara, 14 tane yer göstermekle olmuyor bu işler.

sigortalı işçi çalıştıran bir şirketimiz var. onlar sağ partilere oy veriyor, biz ailece sol partiye.

onlar 1 mayıs'ta çalışmaya devam ediyor. babam ise geçen sene 1 mayıs akşamında şu cümleyi kuruyor: ''seneye taksim'i komple açarlar. hep beraber gideriz''

ab-ı hayat

2009-10-06T22:24:00.003+03:00

okul başladı.

tez konumu henüz belirlemedim.

derslerde son senenin vermiş olduğu rahatlık,

ya da bizde vardı doğuştan o rahatlık.

2 gün boş, tam bi son sene üniversite öğrencisi.

sevgiliyle buluşmak için daha çok zaman,

ama bu taksim'deki olayların pek tekrarlanmaması lazım tabii ki.

taksim ayrı bi güzel çünkü;

her şey orada başladı.

istanbul'un muhtelif yerlerinde, meskun mahallerinde devam ediyor,

bu mutluluk.

sokaklar, caddeler, dolmuşlar;

alışveriş merkezleri, kitapçılar, d&r;

starbucks, asmalımescit, nişantaşı.

kurtuluş zaten bizim kurtulduğumuz yer,

hayatın hızından.

bugün düz yazı yazmamayı denedim.

becerebildim mi?

bilmiyorum.

ama

aşk güzel şey.

çok güzel.

sevgi paylaşınca daha güzel,

daha anlamlı.

iklimler geçiyor ve

biz tüm hızımızla aşık olmaya devam ediyoruz.

aynı ağaçtan düşen ve

yerde yan yana duran iki yaprak gibi.

rüzgar bizi nereye götürürse oraya gideceğiz,

ellerimiz ayrılmadan.

behlül'ün sevdiği yemek?

2009-10-03T16:54:00.002+03:00

tabii ki yengen.

justin poe

2009-09-29T23:32:00.002+03:00

internetin açılınca buraya bakarsın diye yazıyorum sevgili sevgilim.

canım benim, seni seviyorum.

medya transferleri

2009-09-28T11:18:00.006+03:00

milliyet gazetesi genel yayın yönetmeni sedat ergin hürriyet'e yazar olarak geçiyor. bekir coşkun'un habertürk'e geçmesinin ardından iyi bir hamle.

vatan gazetesi genel yayın yönetmeni tayfun devecioğlu ise artık milliyet'in genel yayın yönetmeni olacakmış.

tayfun devecioğlu vatan'ı çok değiştirmişti. kökeni çok sağlam olan milliyet'e neler katacak göreceğiz.

sedat ergin ise sevdiğim bir gazetecidir. bekir coşkun'un yerine yapılmış bir transfer gibi görüyorum bunu. ama bu transfer gazetede biraz değişiklik yapacakmış diye bir duyum aldım.(araştırmacı gazeteciliğe gel) yılmaz özdil, bekir coşkun'un yerine geçiyormuş. sedat ergin ise mehmet yılmaz'a komşu oluyormuş.

hürriyet çok güçlü oldu bu son transferle.

milliyet'in çehresinin bi nebze değişeceğini düşünüyorum.

vatan'da ise tuna kiremitçi daha fazla rol alırsa vatan'ın tadından yenmez.

şaka bir yana, doğan grubu gazeteleri çok çok güçlenmiş vaziyette.

şölen

2009-09-26T18:12:00.004+03:00

evin ufak odası. içerisi kitaplarla dolu. o oturmuş vaziyette, ben dizine doğru yatmışım.

oda tozlu. eski kitap kokuyor her yer. tatlı bir toz kokusu var ama alerjisi olanlara iyi gelmiyor bu toz kokusu.

elime bir şiir kitabı tutuşturuyor, ''en güzel aşk şiirleri'' adı olan. can yücel okuyorum, cemal süreya okuyorum, nazım okuyorum ama sevgilime doymuyor.

sonra eve geliyorum ve cemal süreya'nın şu iki dizesini buluyorum:

yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem ama

kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı

yapılan tüm güzel kahvaltıların tek bir nedeni var: aşk.

somewhere over the rainbow*

2009-09-19T20:49:00.004+03:00

silivri'ye bayramdan 2 gün önce düştüm. hayırlı bir torun olarak dedem ve babaannemi rahmetli halamın mezarına götürdüm. oruç tutmuyorum, umarım bu tarz bir hareket sevap olarak görülüyordur.

aklım, bedenim, ellerim, ayaklarım yani her yerim şu an bahçeşehir'de olmak istiyor.

gözlerim hiç olmadığı kadar bahçeşehir'e bakmak istiyor bugün.

yağmur yağıyor silivri'de. yağmur sırasında ortaya çıkan gökkuşağı sevgilimi düşünmek için sadece bir cümlenin ilk kelimesi niteliğinde.

çünkü o hep aklımda ve onu düşündüğüm anları uzun bir cümle olarak görüyorum.

henüz o cümlenin ilk kelimelerindeyim.

o kelimeler zamanla bir kitap oluşturacak kadar çoğalacak ve cümleler ortaya çıkartacaktır.

en güzeli ise ellerimin arasına o güzel yüzünü alıp 'seni seviyorum' demem ve senin gülerek beni onaylaman.

bu kitabı tek nüshalık yasak bir yayın gibi kalbimde saklayabilirim. hem kimseler duymasın hem de cümle alem bilsin.

istanbul'da ölmeden önce yapılması gereken şeyler-7

2009-09-17T21:59:00.003+03:00

uzun bir süre ara verdiğim yazı dizisine devam ediyorum.

bu sabah sevgili sevgilimle karar verdik bu maddeye.

malumunuz efendim taksim festival merkezidir. festival deyince benim aklıma film festivalleri gelir. ve tabii ki bu yol bizi emek sinemasına götürür.

benim gözümde istanbul'un en güzel sinema salonudur burası. oturma düzeni, ortamı, gelen insanları vs. her şey orası için tamamdır.

emek sinemasını aslında geçen festival zamanı çok sahiplenmeye başladım. gösterimi olan türk filmlerinin öncesinde ve sonrasında şu gördüğünüz sokakta yapılan muhabbetlerin tadı başkadır. benim gibi sinema okuyorsanız ve kendinizi bu sohbetlerin içinde buluyorsanız, bu sizin için iyi bir yol demek oluyor.

tadilattaydı en son emek sineması. bitmiştir ama sanıyorum.

gidin ve en güzel salonda, en keyifli filmleri izleyin.

bu yazıya katkıda bulunan sevgilime de selamlarımı, sevgilerimi yollamayı borç bilirim.

bloguma balans ayarı verildi

2009-09-12T19:23:00.003+03:00

sabah altan aradı. tanımayanlar için belirteyim; pub yuvadır platformunun her şeyi.

+napıyosun sen ya?

-iyiyim abi, sen napıyosun?

+kötüyüm ben. senin bloga ulaşamıyorum.

-sen ne diyosun ya?

telefonu kapattı sonra. sevgilimle kahvaltı ediyorduk o sırada ve moralimiz bozuldu. ben, ''bir daha blog falan yazmam'' nidaları savurdum.

ardından gmail şifremi değiştirmek için girdim internete. gmail, tehlikeli şeyler sezip benim bütün şeylerimi askıya almış. yeni şifre girince sorun ortadan kalktı. blog hala hizmetinizdedir.

bu badireleri geride bıraktıktan sonra sormamız gereken sorular olduğuna inanıyorum.

öncelikle kim, niye böyle bir şey yapar?

bloguma girilmiş, kendi blogumu izlemeye alınmış...

acaba tuna kiremitçi mi bunu yapan?

valla ben korkmadım değil. kadim dostum metin'le de konuştuğumuzda, ''abi ben de dün gece senin bloga giremedim'' dedi. yani arkadaşlar bir sivil darbe söz konusu.

hatta direk darbe diyebiliriz. tanklar dün geceden başlayarak sabaha kadar asmalımescit mevkiinden geçmiş adeta. bloga balans ayarı verildi ve ben ürkmedim değil.

alt tarafı yazı yazıyoruz şu platformda. eğer ki birileri benden adam atmamı bekliyorsa ben o adamları seve seve atarım.

tuna kiremitçi yazılarını ve kitaplarını hatta ve hatta yeni filmini burada pazarlarım.

ugg giyen kızlara yazdığım bir yazı yüzünden mi oldu acaba bu darbe?

yoksa az yazı yazıyorum diye mi?

düşün düşün aşamıyorum engelleri... aklıma hiçbir şey gelmiyor. kendi halinde olanların, kimsesizlerin kimi olanların, yüzme bilmeden okyanusa atlayanların blogu asmalımescit bu hareketi hak etmedi.

bir işaret daha verilirse bana geri adım atabilirim. yeni yere dükkan açarız, daha işlek bi yere. şöyle yol üstü 150-200 izleyicili bir yere. sorun değil.

haberi aldığım zaman yanımda olan sevgilim ve telefondan kara haberi veren altan'a da ayrı bir teşekkür etmek istiyorum. ikisi de beni bloglarına konuk yazar olarak alabileceklerini söylediler. canlarım benim!

asmalımescit platformunu bu hareket daha çok kamçılamıştır. blog bana az geldi, artık twitter'da da çene çalacağım.

9/11

2009-09-11T08:39:00.005+03:00

dün bütün kanallarda 'yarın şiddetli yağmur' bekleniyor haberleri yapıldı.

saat 08.43 bu yazıyı yazarken. hava güneşli. belki akşama doğru yağmur yağabilir. o konuda bi fikrim yok.

ama diyeceğim şey şu: bu güzel günün sabahına güneşten başka bir şey yakışmazdı.

iyi ki varsın.

yazı sırasında dinlenen şarkı ise: sezen aksu-uçurtma bayramları

a bout de souffle

2009-09-09T22:07:00.002+03:00

istanbul'da çok yağmur yağmış. pek farkında değildik.

argonun dibine vurulur: telegol

2009-09-08T14:08:00.002+03:00

''benim oturduğum yerde gördüklerimi sen ayakta göremezsin''

gökmen özdenak, ahmet çakar'a -mahalle ağzıyla söyleyecek olursak- 'ağır' yaptı.

günce

2009-09-07T17:07:00.004+03:00

pek sevmem hava sıcakken yağmur yağmasını. yağmur yağarken sabahın bi vaktinde bahçeşehir'den taa karşıya gitmek bugün için kötü bir başlangıçtı.

karşısını hiç bilmem. ''başka bir şehir'' gibi benim için. bizim tarafta tabelalar yardımıyla bilmediğim yerlere girer çıkarım hiç korkmadan. ama anadolu yakasında gireceğim sapağa girmeden 1o kere sorarım burası ya da buradan mı giriyorum diye.

k.bakkalköy

dudullu

gümrük

ataşehir-burası aynı bahçeşehir-

ve daha niceleri...

en son salih'le gitmiştik anadolu yakasına. bi de bu sabah babama şöförlük yaptım. tam şöför ama. bi tek babam yolculuk sırasında yanımda oturuyordu. yoksa o görüşmeye girdiği sırada ben arabada bekledim. koltuğumu yatırdım biraz ve müzik dinledim bilmediğim bi yerde, etrafa boş boş bakarak.

neyse, istanbul güzel, her şey yerli yerinde. eksik yok hayatımda. sevgilim yanımda ve mutluyum. çok dersem az olur diye korkuyorum. onun için mutluyum diyorum. zaten biliniyor derecesi mutluluğumun.

yazımı sonlandırmadan 'ponyo ponyooo' demezsem içimde kalırdı. :)

*sadece ve sadece 49 izleyicisi olan blogger cem

sakal ne güzel, ne güzel şey sakal.

2009-09-02T21:23:00.003+03:00

tatilden dönen ali kırca'da devrim niteliğinde bir imaj değişikliği söz konusu. aynısını aylarca sadece sesini duyduğum murat kosova da yapmıştı. görünce yadırgamadım.

bahis oynamaya yeni merak sardığım yıllardı. 2004-2005 yılları. o zamanlar illegal bahis siteleri gırla. bi bahis sitesinde ''ali kırca bu akşam hangi renk kravatla çıkacak'' diye bi bahis görmüştüm. yanımdaki arkadaşıma lila renke 20 milyonluk oyna dedim ve o gün bugün ali kırca ile ana haber bültenini pek sevmedim.

lise 2'deydim sakallarım çıktığı zaman. sporla haşır neşir olduğumdan pek kimse karışmazdı bize okulda. sakalım çıktığından beri hiç sinek kaydı tıraş olmadım. hep kirli sakal hatta uzun sakalla hayatımı sürdürdüm. ilerde düğünüm olursa ona bile kirli sakal katılmayı düşünüyorum.

sakal candır.

zil

2009-09-01T14:34:00.004+03:00

sen bana bakınca içimde öyle bir duygu oluyor ki;

sanki ilkokula yeni başlamışım. daha ilk gün. annem eliyle oturtmuş beni sırama. ''zil çalınca okul kapısının orada olacağım'' demiş ve gitmiş. hayatımın en uzun 40 dakikası. işte o çalan zil gibi bir duygu oluyor sen bana bakınca. yabancı olduğum yerden beni kurtaran bir şey senin bana bakman.

sonra zaten her yanımız şaşırmaya hevesli, bakıyoruz birbirimize.

can yücel'i severim tabii ki ama nazım hikmet'i daha çok seviyorum galiba.

en güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır.
en güzel çocuk: henüz büyümedi.
en güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız.
ve sana söylemek istediğim en güzel söz: henüz söylememiş olduğum sözdür...

Bodrum'a sevgiler...

psikanaliz

2009-08-31T11:39:00.002+03:00

yazlıktan oğuzhan diye bi çocuk. benden 4-5 yaş küçük sanırım. bu sene aynı masada otururken bir anektod anlattı eskilerden.

söz oğuzhan'da...

''abi bundan yaklaşık 8-9 sene önceydi. nihat o zamanlar beşiktaş'ta oynuyor. sahilde çay bahçesinde beşiktaş'ın avrupa maçını izliyorduk. bütün sandalyeler doluydu neredeyse. ama benim yanımdaki sandalye boştu. tam bu esnada hakem beşiktaş'a frikik verdi. nihat topun başına geçti ve tam bu esnada sen benim yanıma oturmuştun. oturur oturmaz ''bu gol olmazsa seni döveceğim'' dedin. sonra nihat vurdu topa ve gol oldu. ben de dayaktan kurtuldum.''

sakin bir yapım vardır. ara ara parlarım, agresif tavırlar sergilerim ama böyle durumları pek pek nadir yaşarım. çok düşündüm neden öyle bi laf söyledim diye. çünkü çoçukken şimdiki zamandan daha sakindim diye hatırlıyorum.

ayrıca beşiktaş'ı severim ama holigan değilimdir. mesela maç izlerken bi hakem kararına körü körüne bağırmam, küfretmem. mantıklı, duyarlı bir taraftarımdır.

neyse laf ağızdan çıkmış bi kere. oğuzhan sayesinden çoçukluğumu sorguladım tatil sürecinde.

*yazın sonuna doğru başlayan tatilim, ağustos'un son günü tamamen bitti. 1-2 günlük yazlığa gitmelerde artık denize girmek ve sahilde malak gibi yatmak olmayacak.

yazılarım sürecek...

city of night

2009-08-21T14:23:00.003+03:00

dünyanın en büyük zeytinyağlı yaprak sarmaları, haydari, çerkez tavuğu, patlıcanlı meze, bi duble rakı ve oruç tutmayanların en çok sevindiği şey: ramazan pidesi...

hin baykuş @kelime oyunu.

sevgilim bodrum'a doğru yola çıktı. altan, yılmaz özdil gibi tatil yazısı yazıp yollara düşüyor.

istanbul'u 1-2 hafta stand-by moduna alıyorum.

esen kalın.

*siz siz olun hin baykuş gibi bakmayın. sevin birbirinizi, öpün bol bol sevdiklerinizi. sarılın, vücutlarınızın kokusu iç içe geçsin.

city of night-pink martini

çok tuhaf günlük-201

2009-08-19T22:30:00.003+03:00

*geçen hafta kitaplıkta efendi kitabını ararken evimize yıllar önce ablam tarafından sokulmuş olan bir kitap gördüm. görmez olaydım. belki tahmin etmişsinizdir. evet evet tahmin ettik dediğinizi duyar gibiyim. ablam yıllar önce tuna kiremitçi'nin bu işte bir yalnızlık var kitabını almış. kitabı aldım kitaplıktan ve yaktım. banyo kazanında hem de.

*bekir coşkun bugün yazdığı yazısında zülfü livaneli'ye giydirmiş. konu tabii ki kürt açılımı. zülfü livaneli cephesinden nasıl bir cevap gelecek ya da cevap gelecek mi merakla bekliyorum. bu polemiklerin adamı ahmet hakan'dır genelde. bu iki isim beni şaşırttı.

*liglerin başlamasıyla spor programları da şenlendi. sergen yalçın en son olarak ''avrupa'ya gitmek o kadar kolay değil. almanya ile yaptığımız hazırlık maçından sonra bayern munich'e transfer olacaktım. adamlar beni araştırmışlar, transfer olamadım'' dedi. halbuki almanya'da at yarışı çok yaygın değildir. bu korku nedir ya? beckenbauer'den açıklama bekliyoruz.

*rakı güzel içki.

*asmalımescit içki ürünleri: rakı, mojito, bira, long island ve bilimum kafepi kokteylleri. afiyet olsun.

*geniş aile dizisiyle uzun süren televizyon izlerken kahkahalara boğulma orucuna son verdim. replikler, tipler, karakter isimleri... hepsi süper!

*berlin 2009 başladı. ussain bolt sen insan mısın vb. manşetler 100 metre rekoru kırıldıktan sonra gazeteleri okurken mutluluk verdi. ama yelena isinabayeva'nın 0(sıfır) çekmesi de ayrı bi yazı konusudur. yarışmadan bir gün önce ''yeni antrenörümle çok mutluyum. sırıkla atlamayı yeni öğrenmiş gibiyim'' türünden cümleler kurmuştu. bunu okuyan ben ve yazlıktan canım dostum safa, ''vaaay adi kadın, nasıl sattı eski hocasını hemen'' diye giriştik isinbayeva'ya. ertesi gün mazlumun ahını aldığı gün gibi belliydi kendisinin.

*yazlık=klişe.. bu denklem yıllardır vardır benim için. rüzgar denizin açığına doğru eser, hemen biri deniz süper der. rüzgar karaya doğru eser, hemen biri bugün denize girilmez der. deniz durgundur, tam balık havası abi... seviyorum bunları.

*17 ağustos günü gidemediğim goran bregovic konserine adeta yanıyorum.

*dodo'nun hayal odası ve pub yuvadır, en çok merak ettiğim bloglar. itiraf ediyorum artık. nedenlerini zaten bilenler biliyor.

*uçurtma bayramları şarkısının önemini bir kez daha anladım ya da anlamam sağlandı.

*hala çok mutluyum çünkü; demet akalın ve serdar ortaç'ın hiçbir şarkısını ezberlemedim.

iyi tatiller sevgili dostlar. ben çok iyiyim, iyiyiz hatta.

bellek

2009-08-12T23:03:00.004+03:00

12 ağustos'u geride bırakmaya 1 saat kala yazımı yazmaya başlıyorum.

'iyi ki' kelimesini kullanmak bu günlere çok yakışıyor. iyi ki, iyi ki lafına anlam katan biri var hayatımda.

aşkı tarif etmeye çalışmak içine etmeye çalışmakla eşdeğerdir.

ama; gözlerime diktiğin o güzel gözlerin, elimi sımsıkı tutan elin, yanağımı sıkman, yanağını okşamam, saçını koklamam, üzerime sinen kokun, her şeyi düşünmen, beraber gülmemiz, beraber düşünmemiz, beraber yürümemiz, yan yana oluşumuz, gözlerin, yine gözlerin...

kurduğumuz planlar, bi kurban seçip dakikalarca gülmemiz, vino, meşhur el öpme durumu :), sen, ben, taksim, asmalımescit, ev yemekleri yapan yer, rakı ve birayı seninle beraberken düşünmemem ve kafepi kokteyllerine dikey geçişim, bana sarılman, sana sarılmam, günaydın mesajların, uykulu sesin...

bilmem anlatabildim mi?

serzeniş

2009-08-10T20:15:00.005+03:00

şu yazımda artık tatil zamanıdır dediğime bakmayın siz, tatil falan yok gündemimde.

tatil günlerinde tatil yapılmaz çünkü benim nazarımda.

güneş, huzur ve deniz, yerini aile bireyleriyle yapılan tartışmalara bırakır.

siz tatil yazılarınızı yazın. ben o yazıları ntv'nin yaz ekranı eşliğinde okurum.

bu bir polemik yazısıdır

2009-08-06T20:58:00.007+03:00

aslında her şey kanyon d&r'da başladı. sevgili ile kitaplara bakarken, iclal aydın'ın kitabı gözüne çarptı ve açtı kitabı.

ilk yorumlar orada geldi kitap hakkında. underground bi oluşum gibi sağlı sollu giydirdik iclal aydın'a ve tabii ki bu blogun fazlasıyla nemalandığı kişi olan tuna kiremitçi'ye. (ya da tuna kiremit)

iclal aydın, pek yazacak şeyi olmadığı için son kitabının içini single çıkartan pop şarkıcısı gibi kendi fotoğraflarıyla doldurmuş. aralara tek bi cümle yazmış falan. beyhude bi çaba bence. tutmaz o tarz çünkü.

neyse geldik asıl konumuza. bu yazı polemik yazısıydı başlıktan da belli olduğu üzere. kitabın adını ''senin adın bile geçmedi.''

hemen karşı cepheye uzanıyoruz. yani, şarkıcı, yazar, yeni yönetmen vs. tuna kiremitçi cephesine. tunacığımın çektiği filmin adı ne? ''adını sen koy''

vay anasını ya! tesadüfün böylesi. yer miyiz biz bunları, yer-mi-yiz?

tuna ile iclal bu filmin senaryosunu beraber yazmışlardır. nihayetinde hayatlarının bir kısmı beraber geçti. beraber yazmasalar da iclal'ın bi katkısı olmuştur yahut tuna, filminden bahsetmiştir. sonra ayrıldı bu ikili. birbirlerine kin beslediler. derken tuna bey filmi çekmeye başladı. iclal hanım boş durmadı ve adını bildiği film vizyona girmeden bir kontra ile kuşe kağıda basılı 2009 takvimi gibi bi kitap çıkardı.

-adını sen koy iclal

-valla tuna senin adın bile geçmedi be canım.

-peki iclal.

***

bence bütün kitap isimleri değişik olan bu ikili, kitap isimlerden atışabilirler.

iclal aydın, 'bitmiş aşkların emanetçi'si diye bi kitap yazmış. tuna bey ise 'a.ş.k. neyin kısaltması' adlı romanıyla adeta meydan okumuştur, yokluklara göğüs germiştir, duyguların tercümanı olmuştur.

mesela iclal aydın, 'evlerin ışıkları bir bir yanarken' isimli kitabıyla halk müziğine girmeye çalışmış ama başaramamıştır. halbuki bu dize tam bi doğu yöresi düğün şarkısı olabilirdi.

tuna bey ile iclal hanım'ın beraber yaşadıkları döneme denk gelmiş olabilir bu kitap belki. düşünsenize aynı evdeler ve iclal aydın 'evlerin ışıkları bir bir yanarken' diye cümleye giriyor. ama tunacığım gururlu adamdır, yediremez bu girizgahı. dal rüzgarı affetsede kırılmıştır bir kere sendromu için her şey hazırdır tunacığım için. ve tuna, 'git kendini çok sevdirmeden' isimli başyapıtıyla iclal hanım'a seslenmiştir benim gözümde.

yıllar geçmiş, evler artık tamamen ayrılmıştır. iclalcığım bi parça olsun kendini toparlamaya çalışmıştır. köşesinde yazdığı yazılar artık hıncal uluç gibi ''sabah kahvaltısı, gazete okuma, sinema, tiyatro, konser'' gibi yaptığı şeyleri yazma şekline ulaşmıştı. iclal biraz olsun nefes almıştı sanıyorum. çünkü 'hayat güzeldir' dedi iclal bir kitabında.

ama tuna'yı iclal'den sonra çok kötü günler bekliyordu. aslında beklemiyordu bence. çünkü tuna kendini hep kötü hissediyordu. o doğuştan borderline sendromu içindeydi. cihangir kafelerinde boynunda atkı, elinde 3-4 kitap, masasında kahvesi eksik olmadı. çok tuhaf günlük serisinin başlarına denk geliyordu bu dönem.

ve tuna yine bir kitapla seslendi. 'bu işte bir yalnızlık var' dedi bizlere. yani bizlerin aracılığıyla iclal aydın'a.

'hayat güzeldir' vs. 'bu işte bir yalnızlık var'

içler dışlar çarpımı yapıyoruz hemen. yani tunacığım yapmıştır bence böyle bi hesap. o ne yapar, ne eder bu denklemden 'yalnızlık güzeldir' sonucunu çıkartır kendine. o zaten bu çıkarımların adamıdır.

sonuç olarak iclal aydın ve tuna kiremitçi aslında hiç ayrılamadılar. vatan gazetesi'nin yerinde olsam okay gönensin'i yollarım süleyman ateş'in sayfasına. okay gönensin'in yerine tuna, sağ tarafa da iclal. al sana en güzel gündem yazarları.

iclal aydın: darbe planları, ışıkları bir bir yanan kışlalarda yapılmış sevgili gençler. (yazar burada 18-30 yaş aralığına sesleniyor)

tuna kiremitçi: acaba ben de mi darbeciyim? hapishane soğuk olur dediler. ben valiz hazırlamaya gidiyorum. dualar kalıcıdır ama beni hiçbir dua kurtaramaz bu saatten sonra. (yazar burada hep olduğu gibi kendinden bahsedip, kendini eziyor)

oh be rahatladım.

risingson

2009-08-05T11:48:00.003+03:00

pastaneden alınan simit ve açma eşliğinde yapılan kahvaltının ardından, aşk-ı memnu izlenilen koltuktan merhaba.

bu aralar aşk-ı memnu'yu izlememin yegane sebebi; kadim dostum kerem'in hayatında behlül vari tavırlar sergilemesidir. bodrum'dan 1,5 aydır dönmemesi ise gamsızlığının bi göstergesi.

sizlerden uzak kaldığım süre zarfında neler oldu bir bakalım:

-staj bitti.

-beşiktaş-fenerbahçe süper kupa finaline gittim.

-ve her hafta sonu düğün, nişan vb. resmiyet gerektiren, her gün converse ile hayatını geçiren biri olarak bana takım elbise ve kösele ayakkabı giymeme neden olan organizasyonlar var.

-sevgilim istanbul'da, mutluyum.

-ve sevgilim istanbul'da, mutluyum.

artık tatil yapıp, bezmek zamanıdır.

blogger

2009-07-29T23:21:00.004+03:00

'08 aralık: 22

'09 ocak:40

'09 şubat:38

'09 mart:25

'09 nisan:26

'09 mayıs:17

'09 haziran:18

'09 temmuz:11

alın size düzensiz bi blog yaşantısı.

inişli çıkışlı, düşüş trendi kuvvetli...

tez konusu olarak incelenmeyi talep ediyorum.

La Valse d'Amélie

2009-07-25T09:08:00.002+03:00

taksim çok kalabalıktı ama ben bir kişiyi görebiliyordum.

taksim'de neyin olduğu değil taksim'de onunla olmak önemliydi benim için.

yorgun gözlerimin baktığı zaman yorulmadığı yer belli: onun yüzü.

istanbul yazın güzel artık.

her şey yerli yerinde.

yeryüzü, gökyüzü ve hemen yanıbaşımdaki onun yüzü.

yorum?!?!

2009-07-21T15:35:00.005+03:00

okuyucu yorumlarını onaylarken şu habere: http://www.ntvmsnbc.com/id/24984453/ gelen yorumu aynen buraya yazıyorum.

'ORMANIN YANSIN BE ŞAKİRA'

*hala gülüyorum.

çok tuhaf günlük-15-32

2009-07-20T20:39:00.006+03:00

*maslak tarafındaki otobüs ve minibüslere yabancı olduğum için 2 gün boyunca sabahları şu cümleyi kurdum: 'hacıosman'dan geçer mi abi?'

***

*otobüslerden başladık onlardan devam edelim. her sabah 4.levent otobüs durağında hacıosman tarafına gidecek otobüsü beklerken 3 dakikada bir daha önce namını pek fazla duyduğum, istanbul'un en baba otobüs hattı, adına özel durak olan-bu duraktan sadece 500T geçer-, elindeki güçle istese darbe bile yapabilecek bir otobüs geçiyordu. evet o otobüs 500T idi. 500T bilmeyenler için hemen anlatayım, cevizlibağ-tuzla(yanlış okumadınız, evet tuzla!) hattı otobüsüdür. iett'nin 500T sayfasında bu hat için gidiş-dönüş seferi için 150 dk gibi komik bi süre yazmışlar. hadi canım oradan, hadi canım. o otobüs 150 dakikada köprüye gidemez be. tuzla'ya gidene ya da cevizlibağ'a gelene kadar 6 kere dolup boşalıyor o otobüs. neyse, büyüksün 500T.

***

*cumartesi gecesi. rakıya öğlen 3 gibi oturmuştuk o gün. sonra akşamda devam ettik. yazlıktan bi arkadaşımın misafiri gelmiş. adı bihter. alkol fazlayken, en yeni tanıdığım 10 senelik arkadaşımın olduğu bir ortama böyle bir orta gelince biz tabii ki bihter üzerinden aşk-ı memnu goygoyuna başladık. bi ara kavram karmaşası oldu. birisi 'ya peyker'in kocasının adı neydi?' dedi. ben o saatte kadim dostum kerem'i arayıp bu sorunun cevabını kendisinden aldım. ertesi gün aradığım saate baktım. 02 bilmem ne yazıyordu.

***

*son 6-7 yazdır bir izlenimim var. o da demet akalın, serdar ortaç vb. şarkıcıların şarkılarının istem dışı ezberleme durumu. bu yazı yarıladım ve daha hiçbirinin bi şarkısını bilmiyorum. belki albüm bile çıkarmamışlardır, onu bile bilmiyorum.

***

*ahmet hakan ve ahmet çakar birleşip tek bir gazete köşesine sığabilirler bence. ikiside maddeler halinde yazmaya bayılıyor ama ben maddeler halinde yazılan yazıları okumaktan nefret ediyorum.

***

*yeni bir futbol sezonu öncesi kamplarda hocaların şu beyanatları artık kabak tadı vermedi mi? '%50 kapasite ile oynuyoruz', 'bu hazırlık maçında oyuncularım %40 performans ile oynadılar.'

bu ne arkadaşım, bu ne kardeşim. istatik uzmanı mısınız, analiz profesörü müsünüz?

***

*çalışınca anladım hafta sonları yazlığın kıymetini ve her pazar akşamı geri dönmek işkence oldu istanbul'a. pazar günleri yazlıktan yaz boyu dönmeyip bezesim geliyor. işte tam bu sırada aklıma sen geliyorsun. koşar adım istanbul'a dönüyorum.

***

*cumartesi günü ablamın nişanı var. evde pek bi heyecan var. ben daha ne giyineceğimi bile bilmiyorum.

***

*yılmaz özdil çok formda bu aralar. nabucco projesiyle ilgili yazısını internetten bulun okuyun.

***

*damla pub'ta yapılan olağan genel kurullara mazaret göstererek katılmadım. 2 tane toplantı kaçırdım. artık karar defterim koltuğum altında, telefon bekliyorum.

***

*sabah tem yolunda deli gibi trafik varken, emniyet şeridinde duran; ağzında düdüğü ve sol eli sürekli havada devam et hareket işaretini yapan polis memuru; yol açıktı, biz aptaldık çünkü trafikte durmak bize zevk veriyordu ve sen çok akıllıydın. hay allahım ya!

***

*sabahları ve akşamları metroya biniyorum sürekli. metro izlenimlerim şu yönde: abiye kıyafetli ve takım elbiseli hanımefendiler, beyefendiler var her yerde. birkaçında dövme. blackberry standart. metro içinde güneş gözlüğü asla çıkmaz, çıkması teklif dahi edilemez.

***

*bi de özledim*

bu hiç olmadı ya

2009-07-20T10:12:00.005+03:00

azrail akıllı ol!

kur rakı masasını gittiğin yerde. bir gün beraber içeceğiz elbet.

bu beşiktaş adamı gerçekten kanser eder. zaten sana da kanserden ölmek yakışırdı. koskoca vedat okyar gripten mi ölecekti yani?

huzur içinde yat vedat baba.

30

2009-07-15T21:33:00.005+03:00

işe başlayınca anladım hafta sonlarının kıymetini, özlemini. düzenli çalışan arkadaşlarımın sürekli bahsettiği ''hafta sonu gelsin artık'' durumunu çok iyi anlıyorum.

staj iyi gidiyor. 1 gün sürdü etrafa boş boş bakmam. hatta birkaç saat. ilk gün telefonla bir yerleri arayıp bi haber hakkında bilgi almıştım. artık alıştım ve haber girmeye başladım siteye. her şey yolunda.

iş hayatında öğrendiğim bir önemli şey ise mailin önemi. mail attım aldın mı? mail gelmedi abi. mail yolladım, cevap bekliyorum gibi cümleler her gün ofiste fink atıyor.

düzen iyi bir şey mi, kötü bir şey mi pek anlayamadım. şimdiki şartlarda güzel gözüküyor.

günboyu bilgisayara baktığım için eve gelince pek aklıma gelmiyor bilgisayar açmak. bu da tam bi çalışan kişi hareketi. çok duydum bu lafı.

ama öğlen gelen üzüntü, sitem tarzı bi mesaja dayanamadım ve sevgiliyi kıramadım. bu yazıyı yazmam kaçınılmazdı.

ben hiç unutmuyorum ama buraya da yazmak istedim bir an.

hep aklımdasın. 4.levent metro durağında, istiklal caddesi'nin her taşında, kafepi'de içtiğim her carlsberg'de, telefonuma her baktığımda, her uykuya dalışımda, her uyanışımda.

içime ne zaman baksam seni görüyorum.

2009-07-10T23:01:00.001+03:00

özledim.

starting box

2009-07-07T21:48:00.003+03:00

yarın ilk kez bir yerde çalışmaya başlıyorum. heyecanlı sayılırım. ama bir o kadar da cool tavırlar sergileyeceğimi biliyorum. hayatta cool olmayı pek beceremedim kendimce ama denemek lazım kimi zaman.

staj yapacağım yer ise: http://www.ntvmsnbc.com/ haber portalı. yani internet haberciliği.

son haberler bu blogta. istediğim malzemeleri elde edebilirsem 'ntv günlüğü' yazı serilerine start verebilirim.

esen kalın.

uçurtma bayramları

2009-07-07T05:03:00.002+03:00

insanın kendini bilmesi güzel şey. gece uyumadan bilgisayarı stand by modunda bırakmamın tek nedeni: gece uyanırım ve bilgisayara bakarım düşüncesiydi. şimdi bunu gerçekleştirmenin rahatlatıcı hafifliği var üstümde.

gökyüzü değişik bir renk almış. elimde bir bardak soğuk su ile balkondan bakıyorum.

uykum açıldı ve daha net düşünebiliyorum 24 saatlik sürecin bu dakikalarında.

vaktim daralıyor artık. yatağın yanındaki duvar ona bakmamı bekliyor, gün iyice ağırana kadar.

güne gülümseyerek başlamak istiyorum.

bunalmadım, bulanmadım.

2009-07-06T14:43:00.003+03:00

şu kısa yaşamım boyunca istanbul'a tıkalı kaldığım ilk yaz geldi ve geçiyor yavaş yavaş. şimdi bu giriş cümlesinden yanlış anlaşılmasın, yaz boyu bodrum senin çeşme benim fink atan biri olmadım hiçbir zaman. ama evime trafik olmadığı zaman yarım saat kadar uzak olan bir yazlığımız var silivri'de. bu yaz sadece hafta sonları hatta şu staj denen meret belli olursa hafta sonları dahi gitmem bile zor gözüküyor.

istanbul yazın sıkıcı. istanbul'da yazın ne yapılır bilmiyorum. kış alışkanlığı devam ediyor ama. 1-2 arkadaşımla buluşunca direk ayaklarım cihangir ya da asmalımescit'e doğru götürüyor beni.

geçen hafta arkadaşımı beklerken bi limon içmek için kızılkayalar'a girdim. tuncer abi oradaydı. ''kardeş ne kadar zayıfladın sen ya'' dedi. uzun süre güldüm. sonra ''madem zayıflamışım bi sosisli ver o zaman abi'' dedim. sosisli yerken tuncer abiyle konuşuyorduk. ağustos'un başında ordu'ya memlekete gidiyormuş. ağustos boyunca gidilmez artık kızılkayalar'a. ''3 hafta yokum'' dedi, ''3 lira bırak yeter'' demeden önce.

istanbul yazın sıkıcı.

sevgiliden uzak olmak daha da sıkıcı.

özlem, özlemek, sarılmayı özlemek, öpmeyi, bakmayı, kokusunu, gözlerine gözlerimi dikmeyi özlemek zormuş. zor olduğu kadar güzel, çok güzel hem de.

istanbul'da yazın tek başına olmak daha sıkıcı.

sıcaklardan hiç bahsetmiyorum bile.

bodrum'a, pub yuvadır yenibosna sosyal tesislerine ve kanyon'a kucak dolusu sevgiler.

*her yaz bıkmadan usanmadan bira içerken ''bira da hamallık abi ya'' diyen arkadaşlarım olduğu için çok mutluyum.

*rakı ve haydari asla bi hamallık değildir. söylemeden edemedim.

sivas '93

2009-07-02T11:16:00.005+03:00

bütün alevilerin, bütün aydınların içi yandığı gün bugün.

2 temmuz '93

bu leke yüzyıllar boyunca silinmeyecektir. aleviler ve aydınlar her zaman acı çekecektir bu ülkede.

keşke bu yanmaların sonunda karanlıklar aydınlığa çıkabilse.

''sıvası dökülmüş kahpe bir duvar gibi sivas'ı dökülmüş bir türkiye kaldı içimizde'' demiş küçük iskender.

remind me

2009-06-30T13:18:00.007+03:00

haziran bitiyor.

istanbul pek bi tatsız ve tuzsuz.

fazlasıyla sıkıcı, fazladan biraz daha az yalnız geçiyor günler.

eksik bir çok şey var. gökyüzü, yeryüzü ve en önemlisi onun yüzü.

günün ilk ışıkları

2009-06-25T08:09:00.003+03:00

sabah uyanır uyanmaz odamdan salona gidip, ablamın dün gece elimden aldığı laptopu salondan kurtarıp yurduma geri döndüm.

masamda tepeleme duran albüm ve dvd'ler arasından o albümü buldum ve bilgisayara koydum.

dün bir kere okuyup okurken gülmekten ağzımın değişik haller aldığına tanık olduğum o güzel yazıyı birçok defa daha okudum.

tarifsiz duygular içinde olmanın nasıl bir şey olduğunu anlıyorum dün geceden beri. mutluluğu anlıyorum hatta.

şubat'ın soğuk bir akşamıydı. asmalımescit'ten meydana doğru yürüyorduk. yine benim elimdeki fazlalıkları içine alabilecek kadar büyük bir çantası vardı. arkadaşları ile beraberdik ama sonra eve gitmeye karar verdik.

yol boyunca pek konuşmadık. metronun girişine geldiğimiz zaman, girmesi gereken yerden girmedi ve fazladan 5-10 adım attı. o büyük çantasından amelie filminin soundtrack albümünü çıkartarak elime tutuşturdu, ''bu senin'' diyerek.

sana ilk o zaman sarılmıştım.

hiç unutmam o günü. tıpkı ara kafe'den çıktığımız zaman elini açıp elimi himayene aldığın an gibi unutmam.

iyi ki varsın sevgilim.

güneş

2009-06-23T09:30:00.002+03:00

kilometrelerce uzakta bile olsa, benim mutlu olmamı sağlayan biri var hayatımda.

evet, kutluyorum

2009-06-22T12:51:00.000+03:00

memleketime çoktan bahar gelmiştir

başakları şimdiden göğe ermiştir

dağlarını gelincik basmıştır

yer, gök ve yürek çiçek açmıştır

kirazlar olmadan tez vakitte

asmanın sürgün veren dallarında

nergisin, zerenin taç yapraklarında

seninle baharı kutlamaya geliyorum

başımı omzuna yaslamaya

hayata yeniden başlamaya

bağında, bahçende, pınarlarında

içimi yıkamaya geliyorum

caddelerinde kızlarla oğlanlar

oynaşıyordur şimdi, ah! hem de nasıl

başlayan, biten, tazelenen aşklar

başlıyor ömrümüzde yeni bir fasıl

rahat-sız

2009-06-18T20:31:00.003+03:00

son birkaç gündür tatil başladığı için sabahları evdeyim. malumunuz sabahları gazete okurken haber kanalları izlemek bir gelenektir. yazın staj yapacağım ntv eşliğinde gündemi takip ediyorum.

ruşen çakır ve mirgün cabas'ın yazı işleri programını fırsatı olanlar izlemeli. çünkü ne oluyor, ne bitiyor her şeyden bahsediliyor programda.

gelmek istediğim konu ergenekon. biraz araştırma yaptım ve bu askeri kanat ile sivil kanat ne oldumuştuda karşı karşıya gelmişlerdi ya da nerede başlamıştı bu dalga dalga haberler, olaylar ve aklınıza gelecek çoğu şey.

23 mayıs 2003, cumhuriyet gazetesinin manşet haberi. mustafa balbay imzalı bir haber. başlığı ise çok bilindik bir laf. hatta bir slogan: ''genç subaylar rahatsız''

genç subaylar akp'den rahatsızdı ve her şey o zamandan sonra başladı.

şimdi genç subaylar silivri'de. tam bizim yazlığın orada.

yarın cumhuriyet gazetesinde mustafa balbay bu haberin gerçek yüzünü açıklayacak bir yazı dizisine başlıyormuş. ergenekon savcıları bu haberin üstüne yalandan bir şeyler katarak mustafa balbay'ı cezaevinde tutuyormuş gibime geliyor.

genç subayları bilmiyorum ama biz bu işten çok rahatsızız.